است مردد بين ثقه و غير ثقه است و لذا روايت را از اعتبار مىاندازد ، چرا كه چهار نفر به نام ابراهيم وجود دارند كه ممكن است كه مقصود در اين سند باشند ، چرا كه ابان بن عثمان از هيچكدامشان به صورت زياد روايت ندارد تا اينكه اين مورد هم حمل بر آن بشود . و اما چهار ابراهيم عبارتند از : 1 - ابراهيم كرخى 2 - ابراهيم بن عمر يمانى كه مىتوان آنها را توثيق كرد . 3 - ابراهيم بن صيقل 4 - ابراهيم بن احمرى ، پس بالاخره اين روايت از اين ناحيه از حيث معتبر بودن محل اشكال مىشود .
اعتبار ايجاب و قبول در نكاح موقت
در بحث عقد انقطاعى يك بحثهاى مقدماتى مانند بحث از صيغه دارد كه در عقد دائم گذشت و لذا تكرار نمىكنيم . بحث خاصى كه فى الجمله در اينجا هست مطلبى است كه صاحب وافى و به تعبير صاحب جواهر « و بعض الظاهرية من اصحابنا » گفتهاند . مقصود از ظاهريه اهل حديث ( اخباريين ) از اصحاب هستند كه مانند ظاهريه اهل سنت كه اتباع داود ظاهرىاند ، فقط به ظواهر اخذ مىكنند و به قرائن كارى ندارند و مراد ايشان در اينجا مرحوم فيض و صاحب وسائل است كه در بحث متعه به روايتى كه مىآيد اخذ نموده است .
روايت « 1 » در مورد زنى است كه پس از غلبه عطش بر او در بيابان ، از مردى درخواست آب مىكند و مرد در مقابل ، از او طلب مباشرت مىكند ، بالاخره پس از ناچارى زن آب را گرفته و تن به وقاع مىدهد ، سپس زن به نزد عمر مىآيد ، تا اينكه حد زنا را بر او جارى نمايد ، عمر نيز اراده رجم او را مىنمايد ، لكن امير المؤمنين عليه السلام فرمود : اول بايد از احوال او جويا بشويم ، و پس از نقل جريان توسط زن ، حضرت به حسب يك نقل مىفرمايند « تزويج و رب الكعبة » . و طبق اين نقل فيض و صاحب وسائل حكم كردهاند كه در قضيه مذكور نكاح متعه بوده است ، چون رضايت و لفظ دال بر نكاح و مهر كه آب دادن است وجود دارد و مدت هم كه معلوم است كه كوتاه
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، ابواب المتعة ، الباب 21 ، الحديث 8 .