خواهد برد .
احتمال دوم : در اين تصور ، انقضاى عده نشانه و كاشف از زوال زوجيت از آغاز ارتداد است . يعنى بينونت به نحو شرط متأخر ، به بقاء مرتد بر كفر تا انقضاى عده مشروط گرديده است . بنابراين ، اگر مرتد زنده مانده و خارجاً تا انقضاى عده بر كفر خود باقى باشد ، شرط بينونت حاصل شده و زوجيت از آغاز ارتداد زائل گشته است . اما چنانچه در عده مسلمان شود ، شرط بينونت حاصل نشده و زوجيت اصلًا زائل نگرديده است ، و به همين جهت نياز به انشاء عقد جديد نخواهد داشت ، همچنان كه اگر در خلال ايام عده بميرد ، در واقع شرط بينونت حاصل نگرديده و زوجيت تا آن زمان استمرار داشته است و به همين جهت زن از وى ارث خواهد برد .
احتمال سوم : بنابر احتمال سوم ، انقضاء عده ناقل است ، نه كاشف ، و زوجيت تنها پس از انقضاء عده زائل مىگردد . از اين رو زن در ايام عده حتى اگر بداند شوهرش تا پايان عده بر كفر خود باقى خواهد ماند ، مع ذلك همسر وى خواهد بود .
لزوم فاصله گرفتن از شوهر در ايام عده نيز با تداوم زوجيت منافات نداشته و آنان مانند زوجين در حال احرام موظف به رعايت اين امر خواهند بود .
البته احتمال سوم طبق تحقيق ، نظريه ضعيفى است و ما به آن قائل نيستيم . در عين حال ، چنانچه كسى مطلقه رجعى را آن چنان كه مرحوم آقاى خويى و عدهاى از فقهاء قائلند ، حقيقتاً زوجه مرتد بداند ، اين احتمال موجه گشته ، و ارث بردن زن از شوهر نيز بىاشكال خواهد بود .
3 - متن روايت بنابر نقل صدوق و شيخ :
الحسن بن محبوب عن سيف بن عميره عن ابى بكر الحضرمى عن ابى عبد الله عليه السلام قال : اذا ارتد الرجل المسلم عن الاسلام بانت منه امرأته كما تبين المطلقة ثلاثاً ، و تعتد منه كما تعتد المطلقة فان رجع الى الاسلام و تاب قبل ان تتزوج فهو خاطب و لا عدة عليها له و انما عليها العدة لغيره فان قتل او مات قبل انقضاء العدة اعتدت منه عدة المتوفى عنها زوجها فهى ترثه فى