20 / 11 / 1382 دوشنبه درس شمارهء ( 618 ) كتاب النكاح / سال ششم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس گذشته و اين جلسه :
بحث درباره حكم پرداخت مهر المثل از سوى كسى بود كه به واسطه جهل به مسأله يا موضوع ، در ايام ارتداد با زوجه خويش مباشرت نموده است . در اين جلسه نخست به اين نكته اشاره خواهيم داشت كه لزوم پرداخت مهر المثل مبتنى بر اين است كه بينونت زوجين در ايام عده را على نحو الحقيقه ، و زوجه را اجنبيه محض بدانيم . آنگاه با طرح روايت أبو بكر حضرمى ، احتمالات سهگانهاى را درباره نحوه بينونت زوجين مطرح خواهيم ساخت . سپس با بيان زيادات موجود در نقل صدوق و شيخ ، اشاره به سبب اختلاف آن با متن كافى خواهيم كرد ، و در پايان به اين نتيجه خواهيم رسيد كه اشكال صاحب جواهر به شرايع وارد بوده و كلام صاحب شرايع مبنى بر عدم لزوم پرداخت مهر المثل ناتمام مىباشد .
* * *
الف ) پرداخت مهر المثل مبتنى بر بينونت حقيقى زوجين است :
درباره نحوه مفارقت و جدايى زوجين در ايام عده چند نظر وجود دارد كه در خلال بررسى مفاد روايت أبو بكر حضرمى به آنها اشاره خواهيم كرد . اينك لازم است اجمالًا به اين نكته توجه داشته باشيم كه اگر بينونت را حقيقى ندانسته و مباشرت را مانند مباشرت زوجين در حال حيض و احرام و امثال آن به عنوان يك تكليف محرم و خلاف شرع ، و زوجه را در زمان عده در حكم زوجه به حساب