ما به كلمات فقها مراجعه كرديم بيشتر آنها صراحت دارد يا ظاهر قريب به صراحت يا أقلًا ظاهر كلامشان اين است كه رضعه كامل براى عدد است نه زمان . و در مورد زمان تبادرى هم در كار نيست . و اگر بچه يك شبانه روز به نحو متعارف شير بخورد هر چند در بعضى موارد ناقص ، كه بعد با فاصله كامل كند ولى گرسنه نماند اين متعارف است و كفايت مىكند ، گرچه به جاى ده رضعه بيست رضعه خورده ، ولى عرفاً اينها مانع نمىباشد .
كسانى كه كمال رضعه را در زمان هم معتبر مىدانند تنها صاحب كشف اللثام ، رياض و مستند هستند و ما غير از اينها كسى را نديديم كه كمال رضعه را در هر دو معتبر بداند .
ه ) دليل دوم : روايات مسأله :
1 ) روايت فقه رضوى :
« و الحدّ الذي يحرم به الرضاع - ممّا عليه عمل العصابة دون كلّ ما روى فانّه مختلف - ما أنبت اللحم و قوى العظم و هو رضاع ثلاثة ايّام متواليات او عشر رضعات متواليات محرزات مرويات بلبن الفحل و قد روى مصّة و مصّتين و ثلات . « 1 »
در روايت تعبير به مرويات شده يعنى بايد سير بخورد ، و از جهت اعتبار ظاهر اين است كه حديث از موارد ما عليه عمل العصابة است .
و لكن اولًا : ابهام دارد و خيلى روشن نيست كه آيا مرويات فقط قيد براى عشر رضعات است يا ثلاثة ايام را هم مىگيرد كه نتيجةً راجع به عدد و زمان هر دو باشد .
پس چنانچه از جهت سندى اشكال نداشته باشد فقط براى تقدير عددى مىتوانيم استدلال كنيم . و ثانياً : روايت از نظر سند معتبر نيست .
2 ) روايت فضيل بن يسار :
« عن ابى جعفر عليه السلام قال : لا يحرم من الرضاع الّا المجبورة او خادم أو ظئر قد رضع عشر
هامش
( 1 ) - جامع الاحاديث ج 25 ، ص 522 ح 24