شارع آن را معتبر دانسته ، در اين صورت كاملًا روشن است كه نمىتوان اقلّ رضاع و مسمّاى آن را به حساب آورد .
نتيجه آن كه ، در تقدير عددى بايد رضعه كامل باشد تا نشر حرمت كند .
ج ) معناى رضعه كامل :
مرحوم محقق مىنويسد : « و يرجع فى تقدير الرضعه الى العرف و قيل أن يروى الصبىّ » ظاهر عبارت ايشان اين است كه رضعه عرفى را با سير شدن طفل دو چيز دانستهاند .
علامه نيز در قواعد و تحرير بين اين دو فرق گذاشته ، از عبارت صيمرى در غاية المرام نيز استفاده مىشود كه اين دو را در مقابل هم قرار دادهاند . از اين سه بزرگوار كه بگذريم بقيّه فقها هر دو را متّحد ، و مفهوم آن دو را مساوى ، و قول واحد مىدانند و سير شدن را بيان و تفسير رضعه كامل عرفى بيان كردهاند . و همينطور هم مىباشد و اختلافى در مسأله نيست .
د ) آيا شرطِ « كمال الرضعه » اختصاص به تقدير عددى رضاع دارد يا اعم از عددى و زمانى است ؟
در تقدير عددى ، وقتى مىگويند ده رضعه يا پانزده رضعه ، ظهور عرفى آن در رضعات كامل قابل انكار نيست و اختلافى هم نمىباشد ، همانطور كه راجع به انبات لحم و اشتداد عظم كسى اين شرط را معتبر ندانسته است .
اما در تقدير زمانى ؛ وقتى مىگويند بايد يك شبانه روز شير بخورد نمىتوان چنين ظهورى ادّعا كرد كه بايد رضعات كامل باشد ، بلكه بسيار متعارف است كه بچّه مقدارى شير مىخورد و در بين آن خوابش مىبرد و بعد از بيدار شدن دو مرتبه شير مىخورد و آن را كامل مىكند . همچنين اگر بچه مقدارى شير خورده سراغ بازى رفته بعد از مدتى دوباره برگردد اين هم متعارف است لذا نمىتوان اين موارد را از ارضاع محرم خارج دانست و كامل بودن رضعات را در رضاع شبانه روز لازم دانست .