حسن بن محبوب اصل او را روايت مىكند ( رجال شيخ ) همچنين محمد بن الحسين بن ابى الخطاب هم كتاب او را روايت مىكند ( رجال مجلسى ) و خود ابن ابى عمير روايات متعدد از او دارد و او و بزنطى از كسانى است كه « لا يرون و لا يرسلون إلّا عن ثقة » ، نتيجه آن كه ، روايت عبيد بن زرارة به حسب طريق فقيه صحيحه است .
اين روايت ، دو سال كامل را شرط نشر حرمت دانسته است كه در ادامه جلسه به بررسى آن مىپردازيم .
روايت سوم : روايت مجلسى
فقيه : روى عبد الله بن زرارة : ( وسايل عبيد بن زرارة ) عن المجلسى عن ابى عبد الله ( عليه السلام ) قال : « لا يحرّم من الرضاع الا ما كان حولين كاملين « 1 » »
صاحب جواهر اين روايت را ضعيف دانسته ليكن وجه ضعف آن را بيان نكرده است . در مقابل ايشان صاحب مدارك و صاحب كفاية و كاشف اللثام و صاحب حدائق و صاحب رياض و شيخ حسن كاشف الغطاء در انوار الفقاهه از اين روايت به صحيحه تعبير كردهاند .
بررسى سند روايت :
عبد الله بن زرارة ثقه است و حلبىها هم چند نفرند كه همگى ثقه هستند ولى صدوق در مشيخه طريقش را به عبد الله بن زرارة ذكر نكرده است تا اعتبار آن را بررسى كنيم . پس از كجا اين بزرگان حكم به صحت روايت كردهاند ؟
از دو راه ممكن است حكم به صحت طريق كرد :
راه اول تصحيح سند :
بگوييم هر چند نسخه ما از فقيه عبد الله بن زرارة است و فيض در وافى و مجلسى اول در متن روضة المتقين نيز عبد الله بن زرارة نقل كرده است ، ليكن در وسايل و نهاية المرام « عبيد بن زرارة » آمده است مرجح اين نقل اين است كه : اصولًا در فقه بسيار به ندرت از عبد الله بن زرارة روايت نقل شده است . اما عبيد بن زرارة كثير الرواية است ، لذا احتمال اين كه راوى عبيد بن زراره باشد بعيد
هامش
( 1 ) - وسايل 20 / 387 ، باب 5 از ابواب ما يحرم بالرضاع ، ح 10 .