2 ) بررسى روايات معارض
در مقابل اين دو روايت ، روايات متعددى داريم كه به حسب ظاهر تخالفى با اين دو روايت دارند . در تعدادى از روايات كه مشتمل بر صحاح هم هستند ، ملاك نشر حرمت را انبات لحم و اشتداد عظم ذكر كرده و نشر حرمت با ده رضعه را نفى كردهاند . از اينها استفاده مىشود كه ده رضعه و لو از نظر زمان يك شبانه روز شده باشد كفايت نمىكند ، مخصوصاً با تعليلى كه در يكى از اين روايات آمده كه ده رضعه انبات لحم نمىكند . و واضح است كه انبات لحم دائر مدار يك شبانه روز شير خوردن نيست ، لذا مفاد اين روايات اين خواهد شد كه رضاع يوم و ليلة عنوان مستقلى نيست و ملاك فقط انبات لحم و اشتداد عظم است . براى رفع اين تعارض دو وجه جمع ذكر شده است :
وجه اول اين است كه روايات انبات لحم متعرض حكم ثبوتى هستند و روايت زياد بن سوقه متعرض حكم اثباتى است . بنابراين ، موضوع حكم واقعى همان انبات لحم و اشتداد عظم است ، ( البته يك مرتبهاى از مراتب آن ) كه به حسب متعارف با اين دو امارهء ظاهرى كه در روايت زياد بن سوقه ذكر شده ، حاصل مىشود ، پس اين دو اماره در مقام شك مفيد هستند يعنى مرتبهء دقّى انبات لحم كه اگر مانعى نباشد از همان آغاز شير دادن شروع مىشود كه مسلماً معتبر نيست و يك مرتبهاى هم كه انبات لحم كاملًا محسوس است آن هم حكمش روشن است و نياز به اماره ندارد اما در بين اين دو مرتبه ، مراتبى هست كه انسان شك مىكند در اينجا شارع پانزده رضعه را اماره قرار داده بر انبات لحم و همچنين رضاع يوم و ليله را اماره بر آن قرار داده است . البته مىتوانيم مثل بعضى اينطور تعبير كنيم كه رضاع يوم و ليله امارهء بر اماره است يعنى در مواردى كه حساب عدد از دست افراد خارج مىشود و نمىدانند كه آيا پانزده بار شير دادهاند يا نه ، شارع يوم و ليله را اماره بر پانزده رضعه