الحسن قال : و روى انه لا يحرم من الرضاع الا ما كان حولين كاملين قال : و روى انه لا يحرم من الرضاع الا ما ارتضع من ثدى واحد سنة « 1 » » .
پس صدوق كه در نيمه دوم قرن چهارم بوده ، پانزده شبانه روز را نقل كرده و آن را مطابق فتواى استادش ابن وليد دانسته كه مىتوان گفت مختار خود وى هم بوده است ، همچنانكه برخى از اين شش فقيه مىگويند خود صدوق اين معيار را محتمل دانسته است ، مجلسى هم در روضة المتقين استظهار مىكند كه صدوق كه روايت سنه و حولين را آورده ظاهراً فتواى خود او هم بر اين است ، يعنى اقلًا بايد يك سال شير خورده باشد .
غير از شلمغانى و صدوق و ابن وليد ، صاحب مدارك هم در اينكه معيار يك سال است يا دو سال ترديد كرده و مىگويد : « و المسألة قوية الاشكال » سبزوارى هم در كفايه ضمن اينكه مسأله را قوى الاشكال دانسته به معيار دو سال تمايل دارد .
مجلسى دوم هم فقط فتواى مشهور را نقل كرده و خودش اظهار نظر نمىكند كه حكايت از ترديد او دارد .
غير از اين افراد عدهاى هم مانند مفيد در مقنعه و سلا در مراسم و مهذب الدين نيلى در نزهة الناظر در مقام بيان معيار نشر حرمت ، معيار يك شبانه روز را اصلا ذكر نكردهاند . عبارت مقنعه چنين است : « و الذى يحرم النكاح من الرضاع عشرة رضعات متواليات لا يفصل بينهن برضاع امراة اخرى » و پس از آن به ذكر شرائط آن پرداخته از معيار زمانى نامى نمىبرد . سلا هم در مراسم مىگويد : « و المحرم من الرضاع عشر رضعات متواليات لا يفصل بينهن برضاع اخرى » . عبارت مهذب الدين هم در نزهة الناظر چنين است : « و الرضاع المحرم خمس عشرة رضعة متواليات لم يفصل بينهن برضاع امراة اخرى » . ظاهر كلام اين افراد كه نامى از معيار يك شبانه روز نمىبرند اين است كه آن را قبول ندارند .
هامش
( 1 ) - وسائل ابواب ما يحرم بالرضاع ، باب 2 ، ج 17 و 16 و 15 .