6 / 12 / 1381 سهشنبه درس شمارهء ( 516 ) كتاب النكاح / سال پنجم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس اين جلسه :
در اين جلسه چگونگى جمع بين روايات رضاع محرّم طرح و نظرات فقهاء از جمله مرحوم نراقى ، مرحوم شيخ و محقّق خويى ذكر و مناقشات حول كلام مشار اليهم را بازگو خواهيم نمود .
* * *
فرمايش مرحوم نراقى در مستند
گذشت كه مرحوم نراقى در مستند فرمود كه روايت فضيل بن يسار أخص مطلق از روايت زياد بن سوقة است . بنابراين ، روايت فضيل مخصّص روايت زياد بن سوقه خواهد بود ، وجه أخصّ مطلق بودن روايت فضيل اين است كه در اين روايت قيدى است كه در روايت زياد بن سوقه نيست و آن ، قيد « يروى الصبىَّ و ينام » است يعنى آن ده رضعه سير كننده باشد به طورى كه بعد از آن ، طفل به خواب برود ، اين قيد در روايت زياد بن سوقه نيست .
مطلب ديگرى در كلام مرحوم نراقى هست كه با ملاحظهء آن مطلب ، أخصّ مطلق بودن روايت فضيل معلوم مىشود و آن اينكه ايشان مىفرمايد : ديگران در روايت فضيل بن يسار ايراد كرده بودند كه متن آن قابل عمل نيست زيرا رضاع محرّم را حصر در مجبور مىكند و سپس مجبور را به سه طائفه تفسير مىكند با آنكه اين حصر خلاف اجماع است و زن شيرده مىتواند غير از اين طوائف باشد ، ايشان جواب مىدهد : اين حصر كنايه از اين است كه رضعات فى الجمله كثير و متوالى باشد زيرا دايهاى كه استخدام و استيجار مىشود همچنين كنيزى كه خريدارى شده