21 / 11 / 1380 يكشنبه درس شمارهء ( 399 ) كتاب النكاح / سال چهارم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس اين جلسه :
در اين جلسه ابتدا در وجهى كه در درس پيش براى نظر مرحوم سيد مبنى بر تقديم بينهء اسبق ذكر كرديم ، مناقشه كرده و وجه صحيح فتواى ايشان را فرض متعارف اقامهء بينه مىدانيم كه شهادت بر اصل اجراى صيغهء عقد واقع مىشود بدون اينكه بر عدم وقوع عقد ديگرى پيش از آن بر خواهر يا دخترش اعتماداً على الحس يا على اصالة الصحه شهادت دهند . سپس روايتى كه در اين باب وارد شده را ذكر و با بيان ضعف سند آن و عدم وجود اجماع يا شهرت قدمايى بر عمل به آن ، لزوم بررسى وجهى كه عدهاى بر اساس آن وجه به مفاد روايت فتوى دادهاند را متذكر مىشويم .
* * *
الف ) [ اذا كانت تشهد بالزوجيه من ذلك التاريخ الى زمان الثانية ]
متن عروه :
. . . و على الثالث الاسبق اذا كانت تشهد بالزوجيه من ذلك التاريخ الى زمان الثانية و ان لم تشهد ببقائها الى زمان الثانية فكذلك اذا كانت الامرأتان الام و البنت مع تقدم تاريخ البنت .
1 ) توضيح عبارت مرحوم سيد :
كلام در قسم ثالث از صورت سوم از مسألهء پنجم عروه است . مرحوم سيد مىفرمايد : اگر مردى مدعى زوجيت زنى گردد و زن ديگرى كه در يك زمان شرعاً نمىتواند با زن اولى هر دو همسر يك نفر باشند ، ادعا كند كه من زن آن مرد هستم و هر دو ( مرد و زن دوم ) بر ادعاى خود بينه اقامه كنند و مدلول يكى از دو بينه ( تاريخ وقوع عقد ) اسبق از ديگرى باشد ، در اينجا فرض مسأله به لحاظ كيفيت شهادت و