14 / 11 / 1380 يكشنبه درس شمارهء ( 394 ) كتاب النكاح / سال چهارم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس اين جلسه :
در اين جلسه ، ابتدا از عبارت صاحب عروه قرينهاى ذكر مىكنيم كه مراد ايشان از انحصار راه ثبوت زوجيت مدعى در اقامهء بينه ، در جايى است كه آنها بخواهند تكليف خود را بدون مراجعه به حاكم بدانند ، سپس به بررسى روايات باب پرداخته و با ترجيح تحفظ بر قواعد باب دعاوى ، مدلول رواياتى كه دلالت بر انحصار راه ثبوت زوجيت در اقامهء بينه مىكند را به خصوص موردى كه به حاكم شرع مراجعه نكردهاند مقيد مىكنيم ، و در پايان به شرح و بيان احكامى كه مرحوم سيد در قسمت اخير مسأله ذكر كردهاند مىپردازيم .
* * *
الف ) بيان قرينه دال بر اينكه فرض مسألهء سيد رحمه الله در انحصار راه ثبوت زوجيت در بينه ، پيش از مراجعه به حاكم است :
مرحوم سيد در مسأله « الثالثة » در مورد كسى كه ادعا كند زنى كه با مردى ازدواج كرده همسر اوست ، مىفرمايد : ادعاى او جز با بينه ثابت نمىشود . و ظاهر اين جمله انحصار راه ثبوت زوجيت در اقامهء بينه است در حالى كه خود ايشان در همين مسأله طرق ديگرى ( همچون تحليف مدعى پس از نكول زن و زوج از قسم خوردن يا رد قسمشان به او ) براى ثبوت زوجيت مدعى ذكر مىكند . ما در درس گذشته استظهار كرديم مراد سيد رحمه الله در عروه و مراد علامه در قواعد از اين انحصار ، ثبوت زوجيت آنها پيش از مراجعه به حاكم باشد . پس اگر بينهاى نبود و اختلافشان نزد حاكم برده شد البته طرق ديگرى براى ثبوت زوجيت همچون مواردى كه در متن آمده وجود دارد . اكنون عرض مىكنيم كه از كيفيت طرح اين مسأله در عروه قرينهاى