الف ) بررسى حكم محرّم ابد بودن زنى كه پدر يا پسر با وى زنا كرده است :
در جلسه قبل درباره حرمت ابدى مادر يا دختر مزنى بها بر زانى سخن گفتيم ، دو مسأله ديگر در اينجا مورد بحث است يكى اين است كه آيا اگر پدر كسى با زنى زنا كند ، آيا آن زن بر او محرم ابدى مىگردد . همچنين اگر پدر كسى با همسر وى ازدواج كند ، اين زنا منشأ حرمت ابدى زن و در نتيجه بطلان عقد موجود مىگردد ؟ مسأله دوم اين است كه آيا اگر پسر كسى با زنى زنا كند ، آيا آن زن بر پدر محرم ابدى مىگردد و اگر اين كار پس از ازدواج باشد ، آيا زناى پسر منشأ حرمت ابدى و بطلان عقد پدر مىگردد . مرحوم آقاى خويى بحث از اين دو مسأله را از دو مسأله قبلى جدا ساخته ، ولى فقهاء ديگر ، همه مسائل چهارگانه را از باب واحد دانسته به حكم يكسانى در مورد تمام آنها قائل شدهاند ، حال ما به تبع مرحوم آقاى خويى اين بحث را به گونه مستقل طرح مىكنيم .
1 ) كلام مرحوم آقاى خويى :
مرحوم آقاى خويى مىفرمايند ، دو روايت معتبر در مسأله وجود دارد كه دلالت بر تحريم موطوءة پدر بر پسر و موطوءة پسر بر پدر مىكند .
روايت اوّل : صحيحه ابى بصير قال سألته عن الرجل يفجر بالمرأة ، أ تحلّ لابنه ؟ او يفجر بها الابن أ تحل لابيه ؟ قال لا ، ان كان الاب او الابن مسّها و احد منهما فلا تحلّ
روايت دوّم : صحيحه على بن جعفر عن اخيه موسى بن جعفر عليه السلام قال سألته عن رجل زنا بامرأة ، هل يحل لابنه ان يتزوّجها قال لا .
ولى اين دو روايت ، معارض دارند ، چون در صحيحه زراره آمده است : قال قال ابو جعفر عليه السلام ان زنا رجل بامرأة أبيه او بجارية أبيه فانّ ذلك لا يحرّمها على زوجها و لا يحرّم الجارية على سيّدها ، انّما يحرم ذلك منه اذا اتى الجارية و هى له حلال ، فلا تحل تلك الجارية لابنه و لا لابيه