« حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهاتُكُمْ وَ . . . »
مواردى است كه تحريم ابد به جهت ايجاد قرب و نزديكى باشد و لذا از تحريم معقوده در عده از روى علم يا موطوئه در عده مطلقاً ، يا معقوده يا موطوئه در حال احرام ، تحريم صغيره افضاء شده و ساير مواردى كه حرمت ابد به مناط كيفر و عقوبت جعل شده ، اصلًا سخنى به ميان نيامده ، به نظر مىرسد كه اين موارد بسيار ، تخصيص آيه نيست ، بلكه از ابتداء آيه تنها به تحريم از يك جهت خاص ناظر است و لا اقل آيه در اين كه نسبت به تمام حيثيات نظر دارد ظاهر نيست ، بنابراين ، تحليل آيه بعدى نيز تنها از حيث نفى تحريم به مناط قرب مىباشد و به ساير جهات كارى ندارد ، بنابراين آيه فوق نسبت به مسأله مورد نظر ما نفياً و اثباتاً تعرّضى ندارد و آيه ديگرى هم كه از آن حكم مسأله استفاده شود وجود ندارد .
ان قلت : از آيه
« لا تَنْكِحُوا ما نَكَحَ آباؤُكُمْ »
مىتوان حكم برخى صور مسأله را استفاده كرد ، بنابراين مبنا كه نكاح در آيه ، وطى را هم شامل مىگردد .
قلت : در بحث محرّم بودن وطى به شبهه درباره اين آيه بحث خواهيم كرد « 1 » و خواهيم گفت كه مراد از نكاح در قرآن تنها عقد است نه وطى .
حال ببينيم كه اگر ما از روايات متعارض در مسأله رفع يد كنيم بايد چه كنيم ؟
ادامه بحث را به جلسه آتى موكول مىنماييم .
« * و السلام * »
هامش
( 1 ) مراجعه كنيد به درس شماره 306 .