غلو مىباشد كه از درجه اعتبار برخوردار نيست .
6 ) نتيجه بحث :
روايت أبو الصباح كنانى در مسأله مورد بحث ما صحيحه مىباشد .
ب ) خلاصه بحث تا اينجا :
محصل كلام ما تا اينجا اين شد كه در زناى طارى بر تزويج در صورتى كه زنا بعد از وطى زوجه ، باشد مسلماً موجب حرمت نمىشود فقط يك روايت در جعفريات است كه از آن استفاده مىشود حتى بعد از وطى نيز زنا موجب حرمت مىشود كه آن هم چون خلاف اجماع مسلم است و قائلى هم ندارد نمىتوان به آن عمل نمود مضافا به اين كه خود جعفريات ذاتاً معتبر نيست چون كه معمول رواياتش مورد قبول نيست و مطابق با سنىها است . روايت جعفريات اين است :
باسناده عن على عليه السلام قال اذا زنى الرجل باخت امراته لم تحرم عليه امراته فان زنى بام امرته حرمت عليه امراته و امها « 1 » .
اما در صورتى كه زنا قبل از وطى باشد ، بنابر نظر ما موجب بطلان عقد و حرمت ابدى او مىشود . البته تمامى اين بحثها مبنى بر اين است كه ما زناى سابق بر تزويج را موجب حرمت بدانيم و الا اگر آن را موجب حرمت ندانيم بطريق اولى در زناى طارى بر تزويج موجب حرمت نمىشود و به عبارت ديگر اگر زنا دافع جواز تزويج نباشد بطريق اولى رافع آن نيست .
ج ) بررسى حكم زناى سابق بر تزويج :
1 - ذكر روايات داله بر حرمت :
آنچه اينك مورد بحث است اين است كه كسى با زنى زنا مىكند آنگاه
هامش
( 1 ) - جامع احاديث الشيعة 25 : 59 / 38006 ، باب 14 از ابواب ما يحرم بالتزويج ح 25 . توضيح بيشتر : مراجعه شود به متن .