كه اين دو دسته با هم تعارض دارند .
ه ) حل تعارض روايات باب ارث و باب رجوع :
همانطور كه اشاره شد مرحوم آقاى حكيم تعارض را اينطور حل كرده كه « قبل الانقضاء » را به معناى ظاهرش گرفته و در ظهور « فى العدة » تصرف كرده و آن را به معناى مقابل بعد العده گرفته است . اما متفاهم عرفى اين است كه اين روايات كلًا ناظر به موارد متعارف هستند ، يعنى مواردى كه عده طلاق بائن بلافاصله بعد از طلاق شروع مىشود .
براى روشن شدن اين مطلب ، كافى است به ابواب مختلف رجوع كنيم تا دهها روايت را پيدا كنيم كه ناظر به همين موارد متعارف هستند . از جمله چندين روايت ( هشت روايت ) پشت سر هم در باب طلاق الغائب وارد شدهاند كه اختصاص به موارد متعارف دارند ، تعابيرى كه در اين روايات وارد شده بدين صورت است :
« اذا طلق امرأة انها تعتد من اليوم الذي طلقها » و « تعتد المطلقه من اليوم الذي تطلق فيه » ، « فاذا مضى ثلاثة اقراء من ذلك اليوم » ، « اذا طلق الرجل امرأته و هو غائب فقامت البينة على ذلك فعدتها من يوم طلق » ، « اذا قامت لها بينه انها طلقت فى يوم معلوم فلتعتد من يوم طلقت » ، « ان علمت اليوم الذي طلقها فيه اعتدت منه » ، « ان قامت لها بينه انها طلقت فى يوم معلوم فلتعتد من يوم طلقت » ، « فقامت لها البينة انه طلقها فى شهر كذا و كذا اعتدت من اليوم الذي كان من زوجها فيه الطلاق » .
خلاصه اين روايات و روايات ديگر ، مبدأ عده را خود طلاق قرار دادهاند و اصلًا ناظر به موارد غير متعارف نيستند كه عدهء وطى به شبهه هم علاوه بر عدهء طلاق در كار باشد . بنابراين ، تعبير « قبل الانقضاء » با تعبير « فى العدة » مورد شان يكى خواهد شد و با هم تفاوتى نخواهند داشت و لذا تعارضى وجود ندارد .
اين بحث ناتمام ماند ، بقيه را به جلسهء آيندهء موكول مىكنيم . « * و السلام * »