1 / 3 / 1379 يكشنبه درس شمارهء ( 223 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسه پيش اين فرع مطرح شد كه اگر زن شوهردار عن شبهةٍ موطوء واقع شود و بعد شوهرش او را در زمان عده وطى شبهه طلاق دهد ، بنابر مبناى عدم تداخل ، قهراً بايد پس از طلاق ، نخست عده وطى شبهه ، پايان گيرد ، حال در زمان تتمه عده وطى شبهه ، آيا رجوع شوهر جايز است و توارث بين زن و شوهر برقرار ؟ در جلسه پيش گفتيم كه برخى از علماء با عنايت به اين كه در روايات ، ملاك در رجوع و در باب توارث ، عدم انقضاء عده دانسته شده ، از اطلاق اين روايات ، جواز رجوع يا توارث را در محل كلام استفاده كردهاند .
در اين جلسه ، ابتداءً رواياتى را كه ملاك را « قبل انقضاء العده » دانستهاند نقل و بررسى مىكنيم ، سپس روايات به ظاهر معارض را كه ملاك رجوع را « فى العدة » دانستهاند مطرح مىكنيم .
علاوه بر اين تعارض ، در باب ارث هم تعارض مشابهى بين روايات وجود دارد كه آن را هم مطرح مىكنيم و در نهايت ، اشارهاى به راه حل تعارض در هر دو مسأله ( رجوع و ارث ) خواهيم داشت كه اين دو موضوع " قبل انقضاء العدة " و " فى العدة " به نظر عرف مصداق واحدى داشتهاند چون ناظر به فروض متعارف هستند و فرض مسأله ما از تعرض مستقيم روايات بر كنار است .
* * *
الف ) روايات مورد استناد مرحوم آقاى حكيم :
مرحوم آقاى حكيم به پنج روايت استناد مىكند كه دلالت دارد بر اينكه ، معيار