حال عدّه است و برخى ديگر به حسب ظاهر ، اطلاق دارد مانند صحيحه حلبى : « اذا تزوّج الرجل المرأة فى عدتها و دخل بها لم تحل له ابداً » به طور طبيعى در اين گونه موارد ، بايد به اطلاق روايات تمسك جست . زيرا بين دو دسته روايات تنافى نيست ، ولى اصل اطلاق دسته دوم محل تأمل است ، بلكه روايات اين دسته مجمل بوده ، در نتيجه بايد به قواعد اوليه مراجعه كرد و با توجه به عمومات ادله حليّت ، حكم به عدم حرمت ابدى داد . ايشان مىفرمايد : در روايت حلبى عبارت " فى عدتها " كه به عنوان قيد " تزوّج " ذكر شده ، صلاحيت قرينيت براى جمله " دخل بها " را نيز داراست و اين مطلق را از اطلاق مىاندازد .
ايشان در توضيح اين جمله ، به ذكر سه مثال مىپردازند : جمله اول : « اذا جاءك زيد و اكرمك يوم الجمعة » جمله دوم : « اذا جاءك زيد يوم الجمعة و اكرمك » ، جمله سوم :
« اذا جاء يوم الجمعة و جاء زيد و اكرمك » ، در هر سه جمله ، مجىء زيد و اكرام او ، در جمله شرطيه آورده شده ، و تفاوت آنها در محل قرار گرفتن قيد " يوم الجمعة " است .
در هر سه جمله اين احتمال وجود دارد كه هم مجىء زيد و هم اكرام او در روز جمعه واقع شده باشد ، ولى اين جملات در يقينى بودن و مشكوك بودن نحوه تقيّد ، تفاوت دارند . در جمله اول ، تقيّد اكرام به يوم جمعه ، يقينى و تقيّد مجىء زيد بدان مشكوك است . در جمله دوم تقييد مجىء زيد به يوم الجمعه ، يقينى و تقيّد اكرام بدان مشكوك . ولى در جمله سوم ، تقيّد هر دو ( هم مجىء زيد و هم اكرام ) به روز جمعه مشكوك است . ولى بهر حال در هر سه جمله ، امكان تقيّد هر دو فعل به روز جمعه وجود دارد . با توجه به اين توضيح ، در صحيحه حلبى ، احتمال تقيّد " دخل بها " به " فى عدتها " هم وجود داشته ، و در نتيجه روايت مجمل مىشود .
3 ) نقد مرحوم آقاى خويى بر كلام مرحوم آقاى حكيم « ره » :
ايشان اطلاق صحيحه حلبى را پذيرفته و مىگويند كه كلمه " فى عدّتها " تنها قيد تزوّج است و بسيار مستبعد است كه هم قيد تزوّج و هم قيد دخول باشد ، بنابراين