ب ) عدم فرق در حرمت ابد تزويج معتدّه بين دائم و متعه و وطى در قبل و دبر :
در عروه آمده است : « و لا فرق فى التزويج بين الدوام و المتعة ، كما لا فرق فى الدخول بين القبل و الدبر » .
وجه آن روشن و اطلاقات ادلّه شامل هر دو مىشود .
ج ) عدم لحوق ايام استبراء به عدّه در حرمت ابد :
مرحوم سيّد مىنويسد : « و لا يلحق بالعدّة ايام استبراء الامة ، فلا يوجب التزويج فيها حرمة ابدية و لو مع العلم و الدخول ، بل لا يبعد جواز تزويجها فيها و إن حرم الوطى قبل انقضائها ، فإن المحرم هو الوطى دون سائر الاستمتاعات » .
اگر كسى امه موطوئه را خريد ، براى وطى با او ، بايد مدتى صبر كند ( كه آن را استبراء امه گويند ) .
در ايام استبراء ، اگر كسى عالماً امه را عقد و وطى نمود ، يا مالك وطى كرد . و لو مباشرت اين دو با امه حرام بوده ، ولى حرمت ابد نمىآورد ، چون حرمت ابد از احكام تزويج در عدّه است ، و استبراء - به لحاظ اختلاف احكام آن با احكام عده ، همچون جواز مطلق استمتاعات غير از وطى در آن مدّت - عنوان ديگرى غير از عدّه است . از اين جهت ، بعيد نيست كه تزويج امه در ايام استبراء هم جايز باشد .
* مسامحه در عبارت مرحوم سيّد :
ظاهر تعليل در عبارت ايشان كه « فان المحرم فيها هو الوطى دون سائر الاستمتاعات » اين است كه ، اگر همه استمتاعات حرام باشد ، تزويج هم حرام است . و لكن چنين ملازمهاى نيست و ممكن است مطلق استمتاعات ( به جهت عناوين عرضى مثل ضرر ) حرام ، ولى تزويج صحيح باشد و احكام ديگر آن ، مثل وجوب نفقه و وجوب اجازه در خروج از منزل و . . . بر آن مترتّب گردد .