10 / 12 / 1378 سه شنبه درس شمارهء ( 194 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسه قبل ، با نقل بعضى از روايات تزويج معتدّه ، نظر مشهور را كه ، احد الامرين ( علم يا دخول ) را در حرمت ابد كافى مىدانند پذيرفته ، و شاهد جمع آن ( روايت حلبى ) را متعرض شديم . و روايت ابن سنان كه ، مجموع الامرين را شرط مىدانست ، معارض با چند روايت دانسته و به جهت مخالف بودن با شهرت فتوائى و روايى آن را كنار گذاشتيم .
در اين جلسه ، دنباله اين مسأله كه ، علم أحد الزوجين در ثبوت حرمت ابد كافى است يا نه ؟ مورد بحث قرار مىگيرد . همچنين متذكر مسائلى ، از قبيل ؛ عدم فرق بين متعه و دائم و وطى در قبل و دبر ، و ملحق نبودن ايام استبراء امه به عدّه ، و وطى در ملك ، تحليل ، وطى به شبهه و زنا ، و عقد فاسد در حرمت ابد به تزويج را ، متذكر مىشويم و در نهايت به مسأله تزويج معتدّه به عقدى كه از جهت شرعى فاسد باشد پرداخته و بررسى مفصل آن را به جلسه بعد موكول مىكنيم .
* * *
الف ) كفايت علم احد الزوجين در ثبوت حرمت ابد :
1 ) طرح مسأله و دفع يك شبهه :
مرحوم سيّد مىفرمايد : « او كان احدهما عالماً بهما ( حكم و موضوع ) مطلقاً ، سواء دخل بها أو لا » .
طبق قاعده هم همينطور است . چون بحسب حكم واقعى ، بين طرفين تلازم