ثانياً : بر فرض كه مرحوم سيد نيز موضوع حرمت ابدى را المرأة الموطوءة قبل التسع - كه به لحاظ قبل التسع ، يك صفت وجودى است - بداند ، در صورتى وصف قبل التسع بر آن زوجه صادق نيست كه قبل از نُه سالگى از دنيا مىرفت ، لكن نهساله شدن او در زمان فعلى ( كه حرمت ابديش مورد بحث است ) مفروض ماست ، بنابراين ، عنوان قبل التسع حتى از آغاز تولّد بر او منطبق است ، و قبل التسع گرچه يك امر وجودى است داراى حالت سابقه ، و استصحاب آن براى زمان مشكوك ( زمان وطى ) بلامانع است .
بنابراين ، مراد از قبل التسع ، چه لم تبلغ التسع باشد كه يك امر عدمى است ، و چه به اين معنا باشد كه « بعد التسع » براى آن محقق است - كه در اين صورت يك امر وجودى است - در هر دو صورت داراى حالت سابقه است و استصحاب آن از اين جهت مشكلى ندارد .
ثالثاً : نقض ايشان كه فرمودند : « اگر موضوع حرمت ابدى يك امر وجودى باشد احراز موضوع حرمت تكليفى نيز - در صورتى كه بلوغ زوجه به تسع مشكوك باشد - ممكن نيست » وارد نمىباشد ، چون موضوع اين دو در روايات ، متفاوت است و نبايد آنها را با هم قياس كرد . رواياتى كه حكم وضعى حرمت ابدى را اثبات مىكند عبارت « قبل أن تبلغ تسع سنين » دارد كه امر وجودى است ، ولى در هيچ يك از صحيحه حلبى و موثقه زراره و روايت غياث و غيره كه مستند حرمت تكليفى است ، كلمه قبل وجود ندارد بلكه به صورت « لم يأت لها تسع سنين » و مانند آن آمده كه امر عدمى است
3 ) نظر استاد - مدّ ظلّه - پيرامون كلام مرحوم سيد :
مرحوم سيد - با اينكه استصحاب حرمت تكليفى وقاع را در وقت شك در بلوغ جارى دانسته - در مورد مثبت بودن اصل براى اثبات حرمت ابدى ، به علت وجودى بودن قيد قبل التسع نيست زيرا :