17 / 11 / 1378 يكشنبه درس شمارهء ( 179 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسه قبل نقد استاد - مدّ ظلّه - به پاسخهاى مطرح شده به اشكال مرحوم ميرزا مهدى اصفهانى پيرامون عدم اجراء اصل سببى در روايت زراره مطرح گرديد ، و پس از پاسخ صحيح به اشكال مذكور ، قسمت ديگرى از مسأله 8 مورد بررسى اجمالى قرار گرفت .
در اين جلسه نخست توجيه و اشكال مرحوم آقاى حكيم دربارهء مثبت بودن اصل در حرمت ابدى همسر مفضاة را نقد و بررسى كرده ، آنگاه به بررسى حكم وجوب ديه و نفقه پرداخته و اشكال مرحوم آقاى حكيم را مخدوش خواهيم دانست سپس لبّى بودن مخصص اطلاق صحيحه حلبى را مورد تحقيق قرار داده ، پس از طرح نظر صاحب دُرر در مورد علت تمسك به عام در شبهات مصداقيه مخصصات لبّى و عدم انطباق اين علت در مقام ، وجه صحيح فتواى مرحوم سيد به وجوب ديه و انفاق را بيان خواهيم نمود .
* * *
الف ) : نقد ديدگاه مرحوم سيد پيرامون حرمت ابدى و مثبت بودن اصل :
بحث پيرامون اين فرع بود كه اگر شوهر در اكمال نُه سال زوجه شك داشته باشد ، به دليل استصحاب حرمت سابق ، وطى او جائز نيست ، ولى اگر با وجود شك ، وطى و افضاء صورت گرفت و بعداً ( پس از بلوغ ) نيز معلوم نشد كه زوجه در زمان وطى ، بالغ بوده يا نه ، حرام ابد نمىشود لعدم احراز كونه قبل التسع ، زيرا وطى