خواهد بود . و اگر شك در صغر و كبر داشته باشد ، مقتضاى استصحاب موضوعى يا حكمى حرمت مباشرت است كه بحث آن گذشت .
بحث جديد دربارهء زوجهاى است كه الان بالغ است ولى نمىدانيم مباشرت قبلى در حال صغر بوده يا خير ؟ در اينجا آن وطى قبلى موجب حرمت ابدى مىشود يا خير ؟ و ديه و نفقه را واجب مىسازد يا خير ؟ مرحوم سيّد نسبت به حرمت ابدى مىفرمايند : موضوع حرمت ابدى وطى قبل از بلوغ است و اصلى كه بتواند اثبات كند كه وطى صورت گرفته قبل از بلوغ بوده نداريم ، لذا حرام ابدى نمىشود . ولى ديه و نفقه واجب مىگردد . وجه تفصيل مرحوم سيّد چيست ؟
كلام مرحوم آقاى حكيم ( ره ) و مرحوم آقاى خويى ( ره ) در توجيه كلام سيّد ( ره )
مىفرمايند : موضوع حرمت ابدى وطى زوجه قبل أَنْ تبلغ تسع سنين است ، و در موضوع عنوان « قبليت » اخذ شده است ، مفهومى كه نوعاً از اين عنوان همانند عنوان بعديت به ذهن خطور مىكند ، مفهومى وجودى است كه سابقهء يقينى ندارد و با استصحابهاى عدمى قابل اثبات نيست .
اشكال مرحوم آقاى حكيم ( ره ) و مرحوم آقاى خويى ( ره ) به كلام سيّد ( ره ) :
هر چند معنايى كه بدواً از اين دو عنوان به ذهن مىرسد مفهومى وجودى است .
لكن ارادهء چنين معنايى لوازم واضح البطلانى دارد و لذا بايد مراد از اين عنوان ، مفهومى عدمى باشد كه با استصحاب قابل اثبات است . زيرا عنوان قبليت با مفهوم وجودى آن با عنوان بعديت متضايفان هستند كه در استحاله و امكان ، و وجود و عدم وجود متلازم هستند و تا حادثهء بعدى محقق نشود ، حادثهء پيشين عنوان قبليت به خود نمىگيرد و تا زوجهء موطوئه به بلوغ نرسد وطى قبلى او به عنوان قبل البلوغ متصف نمىگردد و اين امر باطلى است . دليل بطلان چيست ؟