5 / 11 / 1378 چهارشنبه درس شمارهء ( 171 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسهء قبل وجوب ديه را براى كسى كه مرتكب افضاء شود مطرح كرده ، تفصيل آن را به جلسهء امروز واگذار كردهايم . آنگاه نظر مشهور را كه قائل به ثبوت ديه على الاطلاق ( طلاق داده باشد يا نه ) شدهاند تفصيلًا مورد بررسى ، و آن را ترجيح داده ، و نظر مرحوم آقاى خوئى را مخدوش دانستيم .
و در اين جلسه روايات افضاء را نقل و به سه دسته تقسيم نموده ، و نظر فقهاء را در ثبوت ديه بررسى و در پايان روايت نوادر الحكمة را كه پرداخت ارش را در امة مفضاة واجب دانسته مطرح كرده ، فرمايش مرحوم مجلسى دربارهء اتحاد اين روايت با روايت سكونى را متعرض خواهيم شد .
* * * روايات افضاء را به سه دسته مىتوان تقسيم نمود كه گروهى از آنها اثبات ضمان مىكنند و برخى ديه را واجب شمرده و دستهاى اثبات مهر نمودهاند .
الف ) : رواياتى كه در افضاء اثبات ضمان كرده است :
1 ) روايت غياث بن ابراهيم
. . . عن علىّ عليه السلام قال : لا توطأ جارية لا قل عشر سنين ، فان فعل فعيبت فقد ضمن « 1 »
اگر با وقاع ، عيبى به زن رسيد ضامن است و بايد خسارت آن را بدهد .
هامش
( 1 ) وسائل ج 20 ص 103 باب 45 از مقدمات نكاح ج 7 .