3 - روايت سعد اسكاف :
« عن محمد بن الحسين ، عن عبد الرحمن بن أبى هاشم ، عن سالم بن مكره ، عن سعد الاسكاف ، عن أبى جعفر عليه السلام قال : سئل ابو جعفر عليه السلام عن القرامل الّتى تصنعها النساء فى رءوسهنّ ، يصلنه بشعورهن ؟ فقال : لا بأس على المرأة بما تزيّنت به لزوجها ، قال : فقلت : بلغنا ان رسول الله صلى الله عليه و آله لعن الواصلة و الموصولة ، فقال : ليس هناك ، انما لعن رسول الله صلى الله عليه و آله الواصلة و الموصولة التى تزنى فى شبابها ، فلما كبرت قادت النساء الى الرجال ، فقلك الواصلة و الموصولة » « 1 » .
گفتهاند كه در اين روايت ، گذاردن قرامل بر سر و وصل نمودن آنها به مو بدون اشكال دانسته شده و فرموده كه روايات مربوط به لعن واصله و موصوله از سوى پيامبر اكرم ( ص ) ، دربارهء زناكار و قواد مىباشد و به اين مسأله ربطى ندارد .
3 ) بحث استاد مدّ ظلّه دربارهء اسناد اين روايات
در روايت اول : يحيى بن مهران ناشناخته و مجهول است و مراد از عبد الله بن حسن هم كه نامى مشترك ميان چند نفر مىباشد ، معلوم نيست . بنابراين ، سند روايت قابل اعتماد نيست . سند روايت سوم يعنى روايت سعد اسكاف طبق تحقيق قابل اعتماد و معتبر است . اما سند روايت دوم يعنى روايت ثابت بن أبى سعيد ، مورد بحث و گفتگو قرار گرفته است .
در منابع رجالى هيچ توثيق صريحى دربارهء « ثابت بن أبى سعيد » نيافتيم . البته ابن حجر در لسان الميزان گفته است : « ثابت بن أبى سعيد البجلى الكوفى ، ذكره الكشى فى رجال الشيعة و قال : كان ثقة كثيرة الفقه روى عنه الاعمش رحمه الله تعالى ، اما در رجال كشى چنين مطلبى وجود ندارد و تعبير ذكر شده نيز با تعابير كشى و مانند او هماهنگى ندارد ، بنابراين ، بعيد است كه اين عبارت نوشتهء كشى باشد . همچنين احتمال اينكه نسخهء اصلى كتاب رجال كشى به دست ابن حجر افتاده باشد ، بعيد است . به علاوه ، چه بسا در لسان الميزان مطلبى به يك كتاب نسبت داده شده كه
هامش
( 1 ) وسائل الشيعة ، ج 20 ، طبع آل البيت ، كتاب النكاح ، ابواب مقدمات النكاح ، باب 101 ص 187 ، ح 3 .