أبى عمير روايت كرده ، از نظر سندى اشكال دارد ، زيرا ثابت نيست كه ابن أبى عمير آن را روايت كرده باشد .
2 - مضمرهء على :
« عن الحسين بن سعيد ، عن القاسم بن محمد ، عن على قال : سألته ، عن امرأة مسلمة تمشط العرائس . . . قال : لا بأس و لكن لا تصل الشعر بالشعر » « 1 » .
مراد از قاسم در سند حديث ، قاسم بن محمد جوهرى است كه ما وى را ثقه مىدانيم ، و مراد از على كه قاسم بن محمد از وى نقل حديث مىكند ، على بن أبى حمزه بطائنى است و او را هم بايد توثيق نمود ، زيرا اين روايت در ايام استقامت وى از او اخذ شده است ، پس ، سند حديث قابل اعتماد است .
2 ) روايتى كه از « وصل شعر به شعر غير » نهى كرده است
روايت فقه الرضا عليه السلام :
« و لا بأس بكسب الماشطة ، اذا . . . و قد لعن النّبى صلى الله عليه و آله ، سبعة : الواصل شعره بشعر غيره ، و . . . » « 2 » .
اين روايت دربارهء مطلق وصل شعر به شعر نيست ، بلكه دايرهء آن متضيّقتر است ، يعنى مربوط به متّصل كردن موى خود به موى فرد ديگر مىباشد ، كه دو فرض دارد : وصل كردن موى خود به موى فردى ديگر يعنى اينكه مثلًا زنى موى جداشدهء خود را به موى زنى ديگر وصل كند ، و وصل كردن موى ديگرى به موى خود . البته احتمال دوم قوىتر است ، زيرا ظاهراً در روايات وصل كردن موها در مقام آرايش نمودن خود نهى شده است . در هر حال ، سند روايت ضعيف است .
3 ) رواياتى كه مربوط به « وصل كردن شعر مرأة به شعر مرأة » است
1 - مرسلهء فقيه :
« قال عليه السلام : لا بأس بكسب الماشطة ما لم تشارط و قبلت ما
هامش
( 1 ) وسائل الشيعة ، ج 17 ، طبع آل البيت ، كتاب التجارة ، ابواب ما يكتسب به ، باب 19 ، ص 132 ، ح 4 .
( 2 ) مستدرك الوسائل ، ج 13 ، طبع آل البيت ، كتاب التجارة ، ابواب ما يكتسب به ، باب 17 ص 94 .