نيست بلكه مكروه است . در نتيجه ، نهى را در روايات پيشين كه به طور مطلق مىباشد ، حمل بر كراهت نمودهاند . اين روايات كه از آنها استفادهء كراهت شده ، در ذيل مىآيد و بررسى مىشود .
2 ) رواياتى كه از آنها كراهت استظهار شده است
1 - روايت عبد الله بن حسن :
« عن احمد بن محمد ، عن على بن الحكم ، عن يحيى بن مهران ، عن عبد الله بن الحسن قال : سألته ( سألتُ ) عن القرامل ، قال : و ما القرامل ؟ قلت :
صوف تجعله النساء فى رءوسهن ، قال : اذا كان صوفاً فلا بأس ، و ان كان شعراً فلا خير فيه من الواصلة و الموصولة » « 1 » .
گفتهاند كه از تعبير « لا خير فيه » استفادهء كراهت مىشود نه حرمت ، هر چند از مفهوم « لا بأس » كه ظهور در نفى تحريم دارد ، ممكن است استفاده حرمت وصل شعر شود ، ولى ظهور « لا خير فيه » در كراهت اقوى از اين مفهوم مىباشد و در واقع به نحوى با آن سازگار است ، زيرا در كراهت نيز نوعى بأس وجود دارد . بر اين مبنا گفتهاند كه روايت دال بر كراهت وصل شعر مرأة به شعر است .
2 - روايت ثابت بن أبى سعيد :
« عن محمد بن يحيى ، عن احمد بن محمد ، عن على بن النعمان ، عن ثابت بن أبى سعيد قال : يصلح الصوف و ما كان من شعر امرأة لنفسها ، و كره للمرأة ان تجعل القرامل من شعر غيرها ، فان وصلت شعرها بصوف او بشعر نفسها فلا يضرها » « 2 » .
از اين روايت نيز با استفاده از تعبير كره كه هم مىتواند كُرهَ به صيغهء مجهول كه به معناى « مكروه است » و هم « كَرُهَ » به صيغهء معلوم كه به معناى قَبُحَ است ، خوانده شود ، كراهت را استظهار نمود و گفتهاند كه « كره » ظهور در نهى تنزيهى دارد نه تحريمى .
هامش
( 1 ) وسائل الشيعة ، ج 17 ، طبع آل البيت ، كتاب التجارة ، ابواب ما يكتسب به ، باب 19 ص 132 ، ح 5 .
( 2 ) وسائل الشيعة ، ج 20 ، طبع آل البيت ، كتاب النكاح ، ابواب مقدمات النكاح ، باب 101 ص 187 ، ح 1 .