روايات بسيارى وجود دارد . برخى از اين احاديث ، عمل مزبور را نهى كرده و برخى تجويز نموده است . فقها معمولًا در مقام جمع بين اين دو دسته روايات مىگويند كه اين كار كراهت دارد و در برخى روايات ناهيه نيز دليل و شاهد بر اين وجود دارد كه مراد كراهت است .
اما به نظر مىرسد كه مقتضاى جمع بين اين روايات ، همچنانكه خواهيم ديد ، حرمت است ، ولى مشكل اين است كه فقها صريحاً قائل به تحريم نشدهاند ، حتى شيخ طوسى ( ره ) در « كتاب الخلاف » « 1 » دعواى اجماع بر كراهت نموده و مرحوم علامه ( ره ) نيز در « منتهى » تعبير فرمودهاند كه از آن هم مشابه همين مطلب استفاده مىشود ، زيرا قول به حرمت را تنها به برخى از عامه نسبت داده است . البته كلام صدوق ( قدس سرّه ) و فقه الرضا ( ع ) و برخى منابع ديگر ممكن است ظهور در حرمت داشته باشد ، ولى ما هيچ فقيهى نيافتيم كه به صراحت قائل به تحريم شده باشد . از اين رو ، فقها روايات متعدد مربوطه را حمل بر كراهت يا كراهت شديد كردهاند . حال بايد روايات را بررسى كرده ، به جمع آنها مبادرت نمائيم تا حكم مسأله روشن شود .
ب ) روايات مختلف بازدارنده از وصل شعر به شعر :
1 ) رواياتى كه به طور مطلق از وصل كردن مو به مو بر حذر داشته
1 - مرسلهء ابن أبى عمير :
« عن احمد بن محمد ، عن على بن احمد بن أشيم ، عن ابن أبى عمير ، عن رجل ، عن أبى عبد الله عليه السلام قال : دخلت ماشطة على رسول الله صلى الله عليه و آله فقال لها . . . و لا تصلى الشّعر بالشّعر » « 2 » .
هر چند به نظر ما مراسيل ابن أبى عمير حجّت است ، ولى اين روايت از آنجا كه على بن احمد بن اشيم كه به فرمودهء شيخ طوسى ( ره ) « مجهول » مىباشد ، از ابن
هامش
( 1 ) مسألهء 234 از كتاب الصلاة .
( 2 ) وسائل الشيعة ، ج 17 ، طبع آل البيت ، كتاب التجارة ، ابواب ما يكتسب به ، باب 19 ص 131 ، ح 1 .