غير غالبى هم به يك علّت خاص محرّم باشند .
البته اين بيان در بحث جارى نمىآيد ، چون ما مىدانيم كه صداهاى لذّتبخشى كه طمعآور نباشد ، علّت خاصى جهت تحريم ندارد ، و اگر علّتى براى تحريم باشد ، همان عنوان عام « صداى لذتبخش » مىباشد ، ظهور تعليل در انحصار ، اين علّت عام را نفى مىكند .
ب ) حرمت مس اجنبيّة :
1 ) كلام مرحوم شيخ انصارى و اشكال مرحوم آقاى حكيم قدس سرهما
مرحوم شيخ ( ره ) در اينجا مىفرمايد : « اذا حرم النظر حرم اللمس قطعاً بل الاشكال فى حرمة اللمس و ان جاز النظر الاخبار الكثيرة و الظاهر انه مما لا خلاف فيه » . و مرحوم آقاى حكيم ( ره ) در ذيل آن مىفرمايند : مراد از اخبار كثيرة همان اخبار مصافحه و كيفية بيعت زنها با رسول اكرم ( ص ) مىباشد . بعد اشكال مىگيرند كه مورد اين روايات مس كفّين مىباشد و نمىتوان از حرمت مس كفّين به مس جاهاى ديگر بدن تعدّى كرد « 1 » ، مگر به ظاهر اجماع تمسك كنيم و حكم را تعميم دهيم .
2 ) اشكال مرحوم آقاى خوئى قدس سرّه
مرحوم آقاى خوئى ( ره ) كه معمولًا ناظر به كلام آقاى حكيم ( ره ) مىباشند ، در جواب اشكال مىفرمايند : علاوه بر كيفيت بيعت رسول اكرم ( ص ) ، ما از مصافحه القاء خصوصيت مىكنيم و اينكه مصافحه در نصوص ذكر شده است ، به خاطر اين است كه فرد ظاهر و مورد ابتلاء از ملامسة ، مصافحه مىباشد . از سوى ديگر ، از مسألهء حرمت نظر مىتوان با اولويت عرفيه ، حرمت لمس را نتيجه گرفت ، چون به حسب نوع ، خطرات لمس بيشتر از خطرات نظر است .
هامش
( 1 ) مستمسك ، ج 14 ، ص 50 .