وسعت او ، لكن به ادنى فاصلهاى در ما بين قوسين ، كه آن فاصلهء صورت زمان موهومى است كه حديث « كان اللّه و لا شىء معه » « 1 » دلالت بر آن دارد ؛ يعنى بوده است خداوند و هيچچيز با او نبوده است و ما بين خداوند و عقل ، زمان موهوم بوده است ؛ يعنى اگر توهم بشود زمانى ، هرآينه خداوند در آن زمان بوده است و عقل نبوده است .
پس عقل حادث است به حدوث زمانى ايضا ؛ هرچند كه خلاف مذهب اكثر حكماست ؛ چنانكه حادث است به حدوث ذاتى به اتفاق جميع ايشان . و تحقيق او را در كتاب اجابة المضطرين نموديم و صورت قوس قدم و حدوث بدين هيأت است كه نموده مىشود .
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 25 ، ص 3 ، ح 5 .