ماحصل و حقيقت اين معنى آن است كه اميدى و مقصدى از اين تبليغ رسالت در حقّ شما ندارم مگر اميد آنكه معلوم شود كه كدام يك از شما ناجى و سعادتمند و از سنخ و شعاع من مىباشيد به واسطهء آثار و علاماتى كه آن موالات و مودت نمودن با من است كه معلوم مىشود ايضا به آثار و علاماتى كه آن موالات نمودن با اقارب و ذريّهء من است پس موالاة نمودن با اقارب آن جناب موالاة با آن جناب است و موالاة نمودن با آن جناب موالاة نمودن و دوستى كردن با نفس خود است ؛ چونكه سبب و كاشف از بودن اين كس ناجى و سعادتمند از سنخ و شعاع آن جناب كه اصل عليّين و منبع سعادات است و از اين سبب است كه در وقتى كه اين آيه نازل شده و منافقين و آنانى كه از شعاع آن جناب نبودند آن جناب را متّهم نمودند و گفتند كه اين نوع از كلمات از جهت آن است كه اقارب و ذرّيهء خود را بعد از خود كلّ و حمل بر مردم نمايد لهذا آيهء ديگر نازل شد كه
قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ
« 1 » يعنى و اجرى كه سؤال و توقّع نمودم از شما پس آن براى خير و نفع خود شماست نه براى من و ذريّهء من و از اينجا ايضا وجه و سبب آنكه هيچ پيغمبرى اجر و عوض بر رسالت نمودن خود از قوم خود نخواسته است مگر آن حضرت كه اجر و عوضى كه مذكور شد از قوم خود توقّع نموده است چنانكه بخصوص منصوص است معلوم و واضح گرديد چونكه موالات و دوستى نمودن با هيچ پيغمبرى به طورى كه خالى از موالات آن جناب باشد كاشف و دليل بر نجات و سعادتمند بودن اين كس نمىشود به جهت آنكه منبع تمام سعادات جميع مخلوقات حتّى ملائكهء مقرّبين و انبياء مرسلين آن جناب است لا غير و آن جناب اصل علّيّين و منبع جنّت و سعادت است چنانكه سابقا در اين كتاب و در رقّ منشور و غير آن ايضا محقّق نموديم و از اين سبب است ايضا كه در احاديث متواتره تحريص و ترغيب زيادى بر موالات و دوستى آن و اقارب و ذرارى آن جناب كه كاشف و دليل است بر موالات داشتن با آن جناب ايضا شده است از آن جمله مروى است از خود آن جناب كه فرمودند :
ألا من مات على حبّ آل محمد مات شهيدا . ألا و من مات على حبّ آل محمد مات مغفورا له ،
هامش
( 1 ) . سبأ : 47 .