ولايت دارند و از اينجا است كه بعضى از علمايى كه اهل عرفانند حكم به بطلان آن دو قسم از عبادت نمودهاند و جهت خوف و طمع را جهت تقربى كه شرط است در صحّت عبادت ندانستهاند و لكن اشتباه از آنجا نمودهاند كه فرق ما بين زمان و تكاليف عصر نبوّت و ما بين زمان و تكاليف عصر ولايت ندانستهاند ، پس مادام كه زمان ، زمان نبوّت است هرسه قسم از عبادت صحيح است هرچند كه اشرف آنها قسم آخرى است چونكه صاحب آن بهرهاى از ولايت بههم رسانيده است و وقتى كه زمان ولايت آمد غير از قسم آخرى كه عبارت از دو قسم ديگرى است صحيح نيست و فاسد است لكن در آنوقت كسى كه صاحب آن دو نيّت باشد بههم نمىرسد و نيست .
و امّا در معاملات ، پس اهل عصر نبوّت مثلا بيع و شرا مىنمايند از جهت گذران امر معيشت خود و اهل عصر ولايت بيع و شرا مىنمايند از جهت گذاردن و بهجا آوردن امر و حكمت خداوند و آنها زندگى مىخواهند به جهت خوردن و پوشيدن و اينها مىخورند و مىپوشند به جهت زنده ماندن ، ببين تفاوت از كجا است تا به كجا و فرق بسيار مىباشد ما بين آنكه معجون مىخورد از براى حصول شهوت و درك نمودن لذّت جماع و ما بين آنكه جماع مىنمايد به جهت دفع شهوت و لذّت ، آن يكى مقصودش دفع نمودن مانع و خلاص ساختن خود است و آن ديگرى پيدا نمودن مانع و مقيّد گردانيدن خود است . بلى ،
كار خوبان را قياس از بد مگير * گرچه باشد در نوشتن شير شير
آن يكى شير است كادم مىخورد * و آن دگر شيريست كادم مىخورد
و اهل عصر نبوت زهد در دنيا مىنمايند به جهت حاصل شدن ميل و رغبت به سوى آخرت و اهل عصر ولايت به جهت رغبت و ميل داشتن به سوى آخرت زهد در دنيا مىنمايند و اهل عصر نبوت از چشم و گوش علوم را به دل مىرسانند و اهل عصر ولايت از دل علوم را به چشم و گوش بيرون مىآورند .
صلاح كار كجا و من خراب كجا * سماع وعظ كجا نغمهء رباب كجا
خوش از چاهى كه از خود آورد آب و بر اين قياس است ساير امور اهل آن دو