بسى چميده در اين كوهسار كبك درى * بسى رميده بر آن آهوان مشكانداز
نشان مهر كه ديدهست در سراى سپنج * جهان به كس ننمايد دو روز چهرهى باز
همىبرد پى امروز ، آنچه در ديروز * همىكند به سرانجام ، آنچه در آغاز
به ساز سوز بهار و خزان شكيبا باش * به تنگناى جهان باش ( ورس ) را انباز
به هرزه راه مپيما و خويش خسته مساز * كه پيش پاى تو باشد بسى نشيب و فراز
( مفاخر آذربايجان جلد اول ص 540 - 555 - تذكرهء شعراى آذربايجان جلد 3 ، ص 516 - 521 )
طفيلى تبريزى
در سدهء دهم هجرى قمرى مىزيست سام ميرزا مىنويسد اصلش از مملوكان جهان شاه پادشاه است . اوقات به دستاربندى مىگذرانيد اين مطلع از اوست :
در باغ ناشكفته نه آن غنچهء گل است * بر چوب كرده گل سر خونين بلبل است
( تحفهء سامى ، ص 253 - دانشمندان آذربايجان ، ص 246 )
طوطى تبريزى
عبد الحميد ملك پسر مرحوم حاج محسن آقا ملك در شوال 1303 قمرى در تبريز تولد يافته و پس از تحصيل مقدّماتى در اواخر سال هزار و سيصد و هفده قمرى مشغول تحصيل طب شد . در سال 1322 قمرى براى تعقيب تحصيل طب بطهران مسافرت نمود و بعد از پنج سال اكمال تحصيل و كسب اجازه به تبريز مراجعت و مشغول طبابت شد و قبل از جنگ بين المللى اوّل به اراك مراجعت و در آنجا به طبابت مشغول گرديد و چندى هم در تهران