بيگانه است از همهكس آشناى تو * اى سنگدل بگو چه كند مبتلاى تو
« تربيت » به نقل از عرفات العاشقين از او به عنوان « خلقى » ياد كرده ولى در مجالس النفائس كه نزديكترين ماخذ به زمان شاعر است وى « خلف » معرفى شده است نه « خلقى » .
( ترجمهء مجالس النفائس ، ص 65 ، ص 238 - دانشمندان آذربايجان ، ص 141 - فرهنگ سخنوران )
خلوتى تبريزى
خواجه عبد الرحيم خلوتى فرزند مولانا شمس الدّين محمد اقطابى مشرقى تبريزى ( متوفى 812 ) است . وى مريد مولانا محمد مغربى بود و تربيت از او يافت و به خدمت جمعى ديگر از اكابر مثل سلطان خواجه على صفوى و شيخ زين الدّين خوافى و شيخ كمال خجندى نيز رسيد در نوشتن خط سرآمد روزگار خود بشمار مىرفت و سند خط استادان آذربايجان و خراسان به دو مىپيوندد . خواجه عبد الرحيم و برادر مهترش خواجه عبد الحى هر دو در خوشنويسى شاگرد والد ماجد خود بودهاند .
تأليفات او :
حافظ حسين مىنويسد : « حضرت خواجه را تصانيف خوب هست خصوصا در علم تصوف ، مثل « مفاتيح الغيب » ، « حاشيه بر شرح اصطلاحات شيخ عبد الرزاق كاشى » ، « شرح نصوص شيخ صدر الدّين محمد قونيوى » ، « شرح بر قصيدهء ميميهء خمريهء فارضيه » ، « رسالهء سنهء سرمديه » ، « شرح رباعى حوراييه » ، « شرح بر بعضى از ابيات مشكلهء گلشن راز » و . . .
در فهرست نسخههاى خطى گويا همين « شرح نصوص » تحت عنوان « دقايق در معرفت حقايق » ياد و اضافه شده است كه گزارشى است از مشكلات « فصوص الحكم » در 12 باب و نسخهيى از آن در كتابخانهء آستان قدس رضوى بهشمارهء 930 حكمت هست ( فهرست رضوى ، ج 4 ، ص 220 ) .
ولى ظاهرا « فصوص الحكم » غير از « نصوص » است آن تأليف فارابى است و اين تصنيف صدر الدّين قونيوى .