خاورى تبريزى
از موزونان سدهء دهم هجرى قمرى و عهد شاهطهماسب اول ( 930 - 984 ) بوده و ديوان مختصرى دارد . ( صحف ابراهيم )
خرامى تبريزى
حافظ خرامى از سخنوران سدهء دهم هجرى قمرى است . سام ميرزا مىنويسد : به صباحت و ملاحت شهرهء شهر بود و به حسن خرامش و رفتار و شيرينى گفتار آشوب دهر .
قرآن را حفظ داشت . اين مطلع از اوست :
مىروم از كوى جانان با دلافگار خويش * ز آنكه پر شد دامنم از ديدهء خونبار خويش
نام او در تذكرهء زنان سخنور نيز آمده است ولى در منابعى كه دسترسى به آنها داشتم اشارهيى به جنسيت وى نشده است .
( تحفهء سامى ، ص 260 - دانشمندان آذربايجان ، ص 134 - زنان سخنور ، ج 1 ، ص 191 - الذريعة ، ج 9 ، ص 290 ، ص 221 « حافظ » )
خرمى تبريزى
در سدهء دهم هجرى قمرى مىزيست و از سخنوران معروف سلطان يعقوب بود . در زمان شاه اسماعيل صفوى به زيارت حج نايل شد و قطاع الطريق راه مكه اندوختههايش را از او ستدند . « روضة العشاق » از تأليفات اوست كه به نام ابو الغازى عبد العزيز بهادر خان پادشاه بخارا ، به پيروى از « گلستان » سعدى در يك مقدمه و هشت باب در تاريخ 964 ق . ( - خرمى بلبل گل ) نگاشته است بدين شرح :
1 - استغنا و تندخويى معشوق و نتيجهء آن 2 - گرفتارى عاشق و زارى ايشان 3 - حسن و اداى معشوق و اخلاق پسنديدهء ايشان 4 - صفت اخلاص عاشق و اصول مطلوب 5 - غيرت و دلنوازى معشوق 6 - پاكبازى عاشق 7 - نصيحت به جوانان و صفت جوانى 8 - جهالت پيران و