سپه چونكه از بصره پرداختند * سوى كوفه با شير حق تاختند
خبر شد شه شوم شام و حجاز * ز پيروزى شاه دشمنگداز
كه بر بصريان صبح چون شام كرد * در و دشت خوان دد و دام كرد
چو بشنيد گاو شكمخوار شام * كه شير ژيان بردميد از كنام
سرش خيره شد بسكه انديشه كرد * دلش تيره چون ياد از آن بيشه كرد
بر آن رفت انجام خود راى مرد * كه بايد ز هر سو سپه گرد كرد
بس از نامهايى چو تاريك ميغ * ره كوفه برداشت با تاج و تيغ
خبر شد به شير خداوند پاك * كه از شاميان شد سيهروى خاك
سپه زى معسكر همه خيلخيل * روان شد چو از كه به دىماه سيل
خرامان همى صف به صف فوجفوج * تو گفتى كه قلزم درآمد به موج
ز بس نعل اسبان تازىنژاد * شده خاك تا پشت ماهى به باد
غبار سپه كرده گردون سيه * ز اكسون تتق بسته خورشيد و مه
درفش همايون به نقش عقاب * زمين را بپوشيده از آفتاب
ز گردونش ديباى معلم شده * بر آن گيسوى حور پرچم شده
شده برق زن مهچهاش بر سپهر * در آن نور چون ذره گم ماه و مهر
يكى بحر بىحد نهان در نمى * به رخشان تنى اندرون عالمى
دوعالم يكى گشته و جسته جسم * به صورت مر او را على گشته اسم
سراپاى او قدرت كردگار * همايون نگارى ز قدرتنگار
همىرفت چون خسرو خاورى * فروغش به خورشيد در داورى
در و دشت و كهسار روشن شده * جهان پر ز خفتان و جوشن شده
دو زيبنده پورش حسن با حسين * يكى نور اما به صورت دو عين
سر نيزهشان رخنهگر در سماك * بن نيزه جسم سمك كرده چاك
همى ره بريدند جوشان چو سيل * سپه در قفاشان چمان خيلخيل
ذكر ورود طبقات طوايف لشكر كوفه به صحراى صفين و نزول كردن
سپه چون به نزديك صفين رسيد * تو گفتى كه در صعوه شاهين رسيد