عقل ار بسنده بود رسل از چيست * بازى نه كار ايزد بىچونست
مر زهر را به خيره مخوان ترياق * زهر است اينكه نامش افيونست
معنى چو جان و لفظ چنان چون جسم * معنى چو نار و لفظ چو كانونست
ويحك نه ساحر است مگر دنيا * هشيار شو كه بيهش مغبونست
سحرش مخر فريب مخور زنهار * كاين لطف و مهر او همه وارونست
مال جهان و اهل جهان بالقطع * اقطاع شيخ نجدى ملعونست
هركس عزيز بوده ازو خوار است * هركو علا گزيده ازو دونست
ها خاك ازو به فرق كيومرث است * ها خار ازو به چشم فريدونست
اين خاك توده را چو نكو بينى * هر ذره پر ز قارن و قارونست
در جزءجزء عالم جسمانى * چندين هزار اهرن و اهرونست
هرچ آن ز خاك سرخ برون آيد * دلهاى رفتگان پر از خونست
خاكست اينكه زر فريبنده است * آبست اينكه لؤلؤ مكنونست
ياقوت سرخ خون دل كوه است * كز تب ز چشمش آمد بيرونست
صهباى ناب حيض عروس رز * واينجاش نام بادهء گلگونست
دانى كه گل چرا بدمد از خاك * در گل ز بسكه گلرخ مدفونست
چشم سپنديار بود بىنور * بررسته نرگسى كه به هامونست
روح فراسياب بود نالان * پيوسته غرشى كه به جيحونست
اين سنبل سيه خط پرويز است * وين بيد واژگون قد مجنونست
در خانقاه خاك به زانو سر * چندين هزار شبلى و ذوالنونست
در مصر روح و نفس دو صد فرعون * هر لحظه غرق موسى و هارونست
چندين مگو كه دهر چنين چون شد * دايم چنين به دست كه اكنونست
از حكمت است شعر من اى نادان * ديگر مگو ز عالم غاوونست
اين بهرهايست ايزدى اندر خلق * فيضى بزرگ و نغز و همايونست
از آدم است تا به كنون در دهر * اندر زمانه نظم نه ايدونست
از شاعران يونان گر پرسى * اوميرس است و ديگر سولونست
مجمع الفصحاء ( فارسي ) — صفحة 1806
مساهمون: رضا قليخان هدايت
ص١٨٠٦