شباب از خراسان به دارالخلافهء تهران آمده به تحصيل علوم ادبيه پرداخته تتبعى كامل حاصل كرد و از غالب علوم به حظى وافر رسيد و در رياضى و طبيعى نيز مقامى يافت و غالب اوقات در خدمت فخر الدوله حاج محمد حسينخان قاجار مروزى و ساير فضلاى امراى دربار خاقان صاحبقران طاب ثراه اكتساب حالات و اقتباس كمالات منادمت و مصاحبت داشت در اواخر حال چندى در معصومهء قم سكونت گرفت پس از آن به دار الخلافه آمد اعاظم عهد خاصه مقرب الخاقان ميرزا فضل اللّه وزير نظام و فرزند كرامش ميرزا مصطفى قلى مستوفى او را رعايت مىنمودند چون سنين عمرش در مراحل هفتاد افتاد ضعف بر قوايش غالب شد و از كثرت افيون بكاست تا در سنهء 1272 رحلت نمود ديوانش جمع نگرديده و اشعارش مرقوم نيفتاده فقير مؤلف از فرزندش مسودهيى چند گرفته كه تحرير نمود از اوست :
در مدح بعضى از اكابر دربار حضرت شاهنشاه قاجار
شب دوشين به بحر روى دلبر * نهادم سر به زانو ديده بر در
ز شور آن نگار پرنيانپوش * ز خار و خارهام بالين و بستر
چو پاسى زان شب ديجور بگذشت * به گوش آمد صداى حلقه از در
درآمد آرزوى ديده و دل * ز هرچش ديده و دل خواست خوشتر
فرود آمد چو مه در برج جوزا * كجا از جور چرخ اين لطف باور
نشست و برقع از عارض برافكند * گشود از عطف چادر تكمهء زر
برويم دست رحمت سود و آنگه * برآورد از سر زانو مرا سر
عتابآميز با من در سخن شد * نخستين گفت كاى پير سخنور
چرا ماندى چنين محزون و دروا * چرا هستى چنين زار و مكدر
دوروزه عمر اگر راحت و گر رنج * گذشت و بگذرد چون باد صرصر
سنين عمرت از ستين چو بگذشت * همىدون بگذرد يكچند ديگر
تو را از اهل دانش اهل دانش * شمردى هركجا كردند محضر
تو معيار بزرگى در بزرگى * فراوان ديدهاى ميران مهتر
كسى كاندر تبار او بزرگى است * تو را بىشبهه بخشد جامهء زر