728 فانى اصفهانى
اسم شريفش سيد رضا بن مير فاضل هندوستانى كه به ايران آمده در اصفهان متوطن شد و از سادات موسوى بود و در سنهء 1222 رحلت كرد فرزندش سيد رضاى مذكور صاحب علوم عاليه بود و به طريق تصفيه و رياضت و خلوت راغب با مشايخ و ارباب حال از معاشرين ملاقاتش دست نداده ديوان اشعار او را فقير مؤلف مرتب كرده ديباچه در تعريف او بر آن نوشته از اشعار اوست :
دارد آن لحظه فراغ از غم عالم دل ما * كه سر كوى خرابات بود منزل ما
بوى حسرت شنود تا ابد ار كس بويد * هر گياهى كه پس از مرگ دمد از گل ما
و له
در كوى خرابات بهر رهگذرى نيست * كز بادهء عشق تو در آن بىخبرى نيست
متاب از دل كه شد سررشته باريك * مسافت بىحد و مقصود نزديك
جهان آيينهء حسن است مطلق * نبينى هيچ بد گر بنگرى نيك
دلا زان غمزهء فتان بپرهيز * گرت عقلست الايماء يكفيك
شكنج دام جسم تيره جان راست * فشار قبر و منزلگاه تاريك
نمىشايد نشان ار بىنشان جست * نشان يا بى چو گشتى بىنشان ليك
منشين از پا و گرنه پابست شوى * از پاى اگر نيفتى از دست شوى
هشيار گر آيى بر ما مست شوى * وز هستى اگر نيست شوى هست شوى
729 فرهنگ شيرازى
نام شريفش ميرزا ابو القاسم خلف الصدق ميرزا كوچك متخلص به وصال رحمه اللّه است كه