چند پويد مشك را اين كاروان سوى تتار * ماه ما فرمان بده تا طره تاتارى كند
ما به بند اندر فتادستيم و اكنون شاه راست * با گرفتاران بندش گر ستمكارى كند
بتپرستى پيشه سازم دانم ار در كافرى * روزى اندر گردنم زلف تو ز نارى كند
باد بوى از طبلهء عطار گيرد تا بكى * تن بدان گيسو زند تا خويش عطارى كند
جام تا كى مايهء مستى برد از خمر خم * بيند اين بينندگان تا خويش خمارى كند
دل بدان چشم سيه بسپردهاى ايمن مباش * كافرى را تا نپندارى كه ديندارى كند
اين دل از جان بگذرد گر يار دستورى دهد * اين سپه رزم آورد گر شاه سالارى كند
و له
چون به غم شاد است يار ار جان ما پرغم بود * جان ما زين پس به غم شاد از همه عالم بود
او چو با بىرنگ و عريان به بود عاشق چرا * در لباس رنگرنگ و جامهء معلم بود
زخم تيغش مرهم جانست اى دل تن مدزد * زين چنين زخمى كه هم زخمست و هم مرهم بود
گفتم اى دل دام بىدانه نگيرد هيچ صيد * گفت گيرد دام اگر زان زلف خم در خم بود
چون بدان گيسوى درهم نسبتى خواهيم داشت * با نعم شادى كنيم ار كار ما درهم بود
هرچه زان طبع است مهر است ار به ظاهر كين بود * هرچه زان لعلست شهد است ار به صورت سم بود
آب حيوانست كاندر چشم ما آذر شد است * زلف جانانست كاندر دست ما ارقم بود
اين نه جز يك راز باشد بازگو اى جان مرا * پيش ما گه روشن است اين راز و گه مبهم بود