مجمع الفصحاء ( فارسي ) — صفحة 1151

مساهمون: رضا قليخان هدايت

ص١١٥١

سزد راى او را كزان مهر واله * رسد جاه او را كز آن چرخ حيران مفيض شعاع ار كند ذات ظلمت * معين كمال ار كند طبع نقصان ز آب كفش مايهء در برديم * ز خاك درش عنصر زر كند كان در آن دم كه آشوب زلزال افتد * زولوال گردان در اركان كيهان نبينند از آشوب شهروزه از شه * ندانند از آسيب دارا ز دربان ز تاب هوا سر گريزد ز مغفر * ز تف زمين تن گدازد به خفتان به خون گوان مرگ آلوده ناخن * به كين سران قهر خاييده دندان نسيم اجل جنبد از دشت هيجا * غبار فنا خيزد از خاك ميدان كند صيحهء سنج بر كشته مويه * كشد نعرهء كوس بر خسته افغان ز هيبت جهان روى ديوان بدخو * ز محنت زمان چنگ شيران غضبان برد صولتش سختى از جسم آهن * برد هيبتش سرخى از روى مرجان چو تيغش به ميدان درآيد به كوشش * چو خنگش به هامون درآيد به جولان ز هرجا يكى برق بينى سرافكن * ز هر سو يكى باد بينى برافشان بسايد به پا اين اگر كوه جودى * بسوزد بدم آن اگر بحر عمان اجل داده با تف آن دست بيعت * ظفر بسته با پراين عقد پيمان بريزد ز خون خنجرش رود آتل * بسازد ز تن صارمش كوه شهلان ز سهم مصافش گريزان به هر سو * اجل لرزلرزان به جان و هراسان شكسته كمان و رميده تكاور * گسسته كمند و دريده گريبان بنالد زمين كاى ملك از تو بخشش * بزارد زمان كاى كيا از تو فرمان گنه بينى ار باز دستست و صارم * خطا يا بى ار باز پايست و يك ران يكى برق قهر آر و بر سوز گيتى * يكى برگ كين ساز و بر شور كيهان شها اى كه با ريزش ابر دستت * دمد سنبل و سورى از سنگ و سندان به يكتايى آنكه در پنج نوبت * نمازآورش پشت درويش و سلطان نمايى مرا زان كه رأى شهنشه * نمايندهء راز پيدا و پنهان محيط كفت چون پسندد كه موجش * بر افلاك و من بنده بر خاك عطشان