607 درويش قاينى
سالها در اصفهان ساكن بوده اين شعر ازوست :
من و رقيب نشستيم هر دو بر سر راهت * به جانب كه فتد تا ز راه لطف نگاهت
608 دامى همدانى
از فضلا و مدرسين عهد خود بوده در يك هزار و يكصد و هفتاد و سه رحلت نموده
دگرانت نگرانند و من دلنگران * نتوانم نگرم در تو ز بيم دگران
رخ به پيران و جوانان بنما تا گسلند * پدران از پسران و پسران از پدران
* * *
به دير و كعبه دعوى تمامى مشنو از ياران * كه نه مستند مستان و نه هشيارند هشياران
* * *
حال هيچ آشنا نمىپرسى * يا همين حال ما نمىپرسى
609 درياى چارمحالى اصفهانى
نامش لطف اللّه خلف الصدق ميرزا عبد الوهاب متخلص به قطره است كه احوال و اشعارش در مقام خود خواهد آمد . از به دو جوانى پاى در دايرهء شاعرى نهاده و زبان به مداحى گشاده