حديث كهنه سكندر كجا رسيد و چه كرد * ز بس شنيدن گرديده خلق را باور
بلى سكندر سرتاسر جهان برگشت * سفر گزيد و بيابان [ بريد ] و كوه و كمر
و ليك او ز سفر آب زندگانى جست * ملك رضاى خداى و رضاى پيغمبر
بوقت آنكه سكندر همى امارت كرد * نبد نبوت را قفل برنهاده بدر
بوقت شاه جهان گر پيمبرى بودى * دويست آيت بودى بشان شاه ايدر
ملك سپاه براهى برد كه ديو در او * شميده گردد و گمراه و عاجز و مضطر
گمان كه برد كه هرگز كسى ز راه طراز * بسومنات برد لشكر و چنين لشكر
رهى كه ديو درو گم شدى بوقت زوال * چو مرد كمبين از تنگ بيشه وقت سحر
درازتر ز غم مستمند سوختهدل * كشيدهتر ز شب دردمند خستهجگر
چو چشم شوخ همه چشمههاى آن بىآب * چو قول سفله همه كشتههاى آن بىبر
هواى آن دژم و باد آن چو دود جحيم * زمين آن سيه و خاك آن چو خاكستر
همه درخت و ميان درخت خار كشن * نه خار بلكه سنان خلنده و خنجر
مجمع الفصحاء ( فارسي ) — صفحة 1614
مساهمون: رضا قليخان هدايت
ص١٦١٤