ضرورة أنه رب واجب يكون مقدما على الحرام فى صورة المزاحمة بلا كلام ، فكيف يقدم على احتماله احتماله فى صورة الدوران بين مثليهما ؟ فافهم .
فصل
لو شك فى المكلف به مع العلم بالتكليف من الايجاب أو التحريم ، فتارة لتردده بين المتابينين ، و أخرى بين الاقل و الاكثر الارتباطيين ، فيقع الكلام فى مقامين :
شرح
زيرا مفسده نقص است ، و منفعت ، شىء زائد است و عقلا راهى براى نقص بر خودشان قرار نمىدهند ] ؛ زيرا بديهى است كه چهبسا واجبى كه در صورت مزاحمت بدون هيچ سخنى بر حرام مقدّم است ، [ مانند آنكه شخصى در حال غرق شدن باشد و نجات او منحصر به استفاده از طناب غصبى باشد كه ترديدى در تقدم واجب بر حرام نيست ] پس ، چگونه مىتوان در صورت دوران ميان وجوب و تحريم ، احتمال حرام را بر احتمال وجوب مقدّم كرد .
[ در نتيجه آنچه در صورت تزاحم مقدم است در صورت دوران نيز مقدم است ] ، فافهم .