تخطي إلى المحتوى الرئيسي

كفاية الأصول ( فارسى ) — صفحة 39

مساهمون:

ص٣٩
ما علم مفسدته ، كيف ؟ و قد أذن الشارع بالإقدام عليه ، و لا يكاد يأذن بارتكاب القبيح ، فتأمل . و احتج للقول بوجوب الاحتياط [ 230 ] فيما لم تقم فيه حجة ، بالأدلة الثلاثة : أما الكتاب : فبالآيات الناهية عن القول به غير العلم ، و عن الالقاء فى التهلكة ، و الآمرة بالتقوى . و الجواب : إن القول بالإباحة شرعا و بالأمن من العقوبة عقلا ، ليس قولا به غير علم ،
شرح
چرا كه [ وجدان حكم نمىكند كه محتمل المفسده همانند مقطوع المفسده باشد ، و نيز ] عقلا هرگز از چيزى كه مفسده‌اش مورد أمن نيست [ و احتمال مفسده‌اش مىرود ] ، اجتناب نمىكنند ، و هرگز با آن معاملهء شيئى كه علم به وجود مفسده در آن است نمىكنند . چگونه [ چنين باشد ] و حال آنكه شارع ، [ نيز بر مسك اصوليون ] ، در اقدام به آن اذان داده و [ اگر ارتكاب يادشده قبيح مىبود ، شارع ] اذن در ارتكاب قبيح نمىداد . پس تأمل كنيد .

ادلهء اخباريون بر وجوب احتياط

براى قول به وجوب احتياط [ 230 ] در موردى كه حجّتى در آن قائم نشده [ - شبهه حكميّه تحريميّه ] ، به ادلّهء سه‌گانه استدلال شده است :

1 . كتاب

اما از كتاب : به آياتى كه 1 . از قول به غير علم 2 . و از القاء در هلاكت ، منع كرده 3 . و [ به آياتى كه ] به تقوى امر كرده‌اند ، استدلال شده است [ بدين بيان كه 1 . فتوى به برائت ، از نوع فتوى به غير علم است ، 2 . ارتكاب مشتبه التحريم ، القاء خويش در هلاكت است ، 3 . تقوى مقتضى اجتناب از محتمل التحريم نيز است ] . پاسخ : قائل شدن به اباحه ، از نظر شرع و به أمن از عقوبت - بر حسب [ دلالت نقلى و ] عقلى [ بر برائت و اباحهء شرعى و ايمنى عقلى از عقاب در شبهه بدويه ]