تخطي إلى المحتوى الرئيسي

كفاية الأصول ( فارسى ) — صفحة 277

مساهمون:

ص٢٧٧
و اتحاد القضيتين عرفا ، و لا يستصحب فيما لا اتحاد كذلك و إن كان هناك اتحاد عقلا ، كما مرت الاشارة إليه فى القسم الثالث من أقسام استصحاب الكلى ، فراجع . المقام الثانى : إنه لا شبهة فى عدم جريان الاستصحاب مع الأمارة المعتبرة فى مورد ، و إنما الكلام فى أنه للورود أو الحكومة أو التوفيق بين دليل اعتبارها و خطابه . و التحقيق أنه للورود ، فإن رفع اليد عن اليقين السابق بسبب أمارة معتبرة على خلافه
شرح
و اين دو قضيه نيز از نظر عرف با هم متحداند ، بايد هرحكمى كه با دليل براى انگور ثابت شده [ - حرمت در صورت غليان ] ، براى كشمش نيز استصحاب كرد [ بنابراين ، قضيه مشكوك ، همان قضيه متيقن در نظر عرف است ، و اين غير از استصحاب عقلىاى است كه پيشتر بيان كرديم ] ولى در موردى كه اتّحاد [ دو قضيهء متيقن و مشكوك از نظر موضوع ] ، بدان صورت [ - عرفى ] نباشد ، استصحاب در آن جارى نيست ، هرچند موضوع اين‌دو از نظر عقل ، متحد باشند [ به اين‌صورت كه عقل بگويد اين موضوع باقى ، همان موضوع سابق است ] ، چنان كه در قسم سوم اقسام استصحاب كلى ، بدان اشارت رفت به آنجا رجوع كنيد .

2 . ورود اماره بر استصحاب

مقام دوم : ترديدى نيست كه با وجود امارهء معتبر [ عقلى يا شرعى ] در مورد استصحاب ، استصحاب جارى نمىشود ؛ سخن تنها در اين است كه [ آيا اين عدم جريان ] بخاطر آن است كه [ اماره بر استصحاب ] وارد است [ ورود : رفع دليل وارد براى موضوع دليل مورد به‌طور حقيقى يا تنزيلى ] ؛ يا حاكم است ، [ حكومت : نظر دليل حاكم به دليل محكوم به‌طورى كه حكم در موردش انشا شود ] ، و يا از باب جمع ميان دليل اعتبار اماره و خطاب استصحاب است ؟ تحقيق آن است كه بخاطر ورود [ دليل اماره بر استصحاب ] مىباشد [ و دليل اماره ، رافع موضوع دليل استصحاب است ] ؛ زيرا رفع يد از يقين سابق به سبب امارهء معتبرى كه بر خلاف آن است ، از قبيل نقض يقين با شك نيست ، [ كه در خطاب لا تنقض از آن نهى شده ] ، بلكه [ از قبيل نقض يقين ] با يقين است ، و اما اينكه [ با وجود اماره ]