تقوى مىخواهد ، نه تنها از اهل بيت ، و نيز گفتيم كه يكى از اهل بيت خود رسول خدا ( ص ) است ، و با اينكه آن جناب معصوم است ، ديگر معنا ندارد كه خدا از او تقوى بخواهد .
پس چاره اى جز اين نيست كه آيه شريفه را حمل بر عصمت اهل بيت كنيم ، و بگوييم : مراد از بردن رجس ، عصمت از اعتقاد و عمل باطل است ، و مراد از تطهير در جمله * ( « يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً » ) * كه با مصدر تطهير تاكيد شده ، زايل ساختن اثر رجس به وسيله وارد كردن مقابل آن است ، و آن عبارت است از اعتقاد به حق ، پس تطهير اهل بيت عبارت شد ، از اينكه ايشان را مجهز به ادراك حق كند ، حق در اعتقاد ، و حق در عمل ، و آن وقت مراد از اراده اين معنا ، ( خدا مىخواهد چنين كند ) ، نيز اراده تكوينى مىشود ، چون قبلا هم گفتيم اراده تشريعى را كه منشا تكاليف دينى و منشا متوجه ساختن آن تكاليف به مكلفين است ، اصلا با اين مقام سازگار نيست ، ( چون گفتيم اراده تشريعى را نسبت به تمام مردم دارد نه تنها نسبت به اهل بيت ) .
پس معناى آيه اين شد كه خداى سبحان مستمرا و دائما اراده دارد شما را به اين موهبت يعنى موهبت عصمت اختصاص دهد به اين طريق كه اعتقاد باطل و اثر عمل زشت را از شما اهل بيت ببرد ، و در جاى آن عصمتى بياورد كه حتى اثرى از آن اعتقاد باطل و عمل زشت در دلهايتان باقى نگذارد .
* ( « وَاذْكُرْنَ ما يُتْلى فِي بُيُوتِكُنَّ مِنْ آياتِ اللَّه وَالْحِكْمَةِ إِنَّ اللَّه كانَ لَطِيفاً خَبِيراً » ) * از ظاهر سياق بر مىآيد كه مراد از « ذكر » ، معناى مقابل فراموشى باشد ، كه همان ياد آورى است ، چون اين معنا مناسب تاكيد و تشديدى است كه در آيات شده است پس در نتيجه اين آيه به منزله سفارش و وصيتى است بعد از وصيت به امتثال تكاليف كه قبلا متوجه ايشان كرده است ، و در كلمه * ( « فِي بُيُوتِكُنَّ » ) * تاكيدى ديگر است ، ( چون مىفهماند مردم بايد امتثال امر خدا را از شما ياد بگيرند ، آن وقت سزاوار نيست شما كه قرآن در خانه هايتان نازل مىشود ، اوامر خدا را فراموش كنيد ) .
و معناى آيه اين است كه شما زنان پيغمبر بايد آنچه را كه در خانه هايتان از آيات خدا و حكمت تلاوت مىشود ، حفظ كنيد ، و همواره به خاطرتان بوده باشد ، تا از آن غافل نمانيد ، و از خط سيرى كه خدا برايتان معين كرده تجاوز مكنيد .
اين است معناى آيه ، نه آنكه ديگران گفتهاند كه : مراد از ذكر ، شكر خدا است ، و
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 468
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٤٦٨