آيه شريفه ، با هيچ يك از چند معنايى كه گذشت نمىسازد ، چون اين معنا با اختصاص آيه به اهل بيت منافات دارد ، زيرا خدا اين گونه تطهير را براى عموم مسلمانان و مكلفين به احكام دين مىخواهد ، نه براى خصوص اهل بيت ، و حال آنكه گفتيم آيه شريفه دو انحصار را مىرساند ، كه انحصار دوم تطهير اهل بيت است .
و اگر بگويى مراد از بردن رجس ، و تطهير كردن ، همانا تقواى شديد و كامل است ، و معناى آيه اين است كه اين تشديدى كه در تكاليف متوجه شما كرديم ، و در برابر اجر دو چندان هم وعده تان داديم ، براى اين نيست كه خود ما از آن سودى ببريم ، بلكه براى اين است كه مىخواهيم پليدى را دور نموده و تطهيرتان كنيم .
و در اين معنا هم اختصاص رعايت شده ، و هم عموميت خطاب به همسران رسول خدا ( ص ) و به ديگران ، چيزى كه هست در اول ، خطاب را متوجه خصوص همسران آن جناب نمود ، و در آخر يعنى در كلمه « عنكم » متوجه عموم .
ليكن اين حرف هم صحيح نيست ، براى اينكه در آخر ، خطاب متوجه غير از ايشان شده ، و اگر بگويى خطاب متوجه همه است چه همسران و چه غير آنان ، مىگوييم : اين نيز باطل است ، براى اينكه غير از همسران شريك در تشديد تكليف نبودند ، و اجر دو چندان هم ندارند ، و معنا ندارد خداى تعالى بفرمايد : اگر به شما همسران رسول خدا ( ص ) تكاليف دشوارترى كرديم ، براى اين است كه خواستيم عموم مسلمانان و شما را پاك نموده و پليدى را از همه دور كنيم .
خواهى گفت : چرا جايز نباشد كه خطاب متوجه همسران رسول خدا ( ص ) و خود رسول خدا ( ص ) باشد ، با اينكه تكليف خود رسول خدا ( ص ) هم مانند تكاليف همسرانش شديد است ؟
در پاسخ مىگوييم : نبايد همسران آن جناب را با خود آن جناب مقايسه كرد ، چون آن جناب مؤيد به داشتن عصمت خدايى است ، و اين موهبتى است كه با عمل و اكتساب به دست نمىآيد ، تا بفرمايد تكليف تو را تشديد كرديم ، و اجرت را مضاعف نموديم ، تا پاكت كنيم ، چون معناى اين حرف اين است كه تشديد تكليف ، و دو چندان كردن اجر مقدمه و يا سبب است براى بدست آمدن عصمت ، و به همين جهت هيچ يك از مفسرين اين احتمال را ندادهاند كه خطاب متوجه رسول خدا ( ص ) و همسرانش باشد و بس . و اگر ما آن را جزو اقوال ذكر كرديم ، به عنوان اين است كه اين هم يك احتمال است ، و خواستيم با ايراد اين احتمال نظريه آن مفسرينى كه گفتهاند : مراد خصوص همسران آن جناب
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 464
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٤٦٤