سخريه تصريح شده است ( چون با اينكه او را ديوانه مىخوانند مع ذلك مىگويند اى كسى كه ذكر بر او نازل شده ) .
و جمله « * ( قُلْ إِنَّمَا الآياتُ عِنْدَ اللَّه ) * - بگو تنها آيات نزد خدا است » ، پاسخ از آن پندار است ، و مىفرمايد : اين طور كه شما مىپنداريد نيست ، كه هر كس دعوى رسالت كند بايد نيرويى غيبى و الهى داشته باشد كه هر كارى دلش خواست بتواند انجام دهد ، بلكه آيات تنها نزد خدا است ، هر وقت بخواهد و بر هر كس بخواهد و به هر نحو كه بخواهد نازل مىكند ، و در قدرت بر نازل كردن آن هيچ كس شريك او نيست ، پس يك فرد پيغمبر هم هيچ اختيارى و قدرتى ندارد ، مگر آنكه خدا بخواهد .
آن گاه در بيان همين معنا اضافه فرمود كه پيغمبر جز انذار هيچ پستى ندارد ، تنها وظيفه او انذار است و بس ( * ( وَإِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ ) * ) . * ( « أوَ لَمْ يَكْفِهِمْ أَنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ يُتْلى عَلَيْهِمْ . . . » ) *
اين آيه زمينه چينى مىكند براى پاسخ از تعريض و طعنه اى كه به قرآن زدند ، كه قرآن آيت نيست ، و استفهام در آن انكارى ، و خطاب در آن به رسول خدا ( ص ) است ، مىفرمايد : آيا براى آنان كافى نيست معجزه بودن اين كتاب كه برايشان خوانده مىشود ؟ و ايشان آن را با دو گوش خود مىشنوند ، و معجزه بودنش را به حس درمىيابند ؟
علاوه بر اين سرشار از رحمت و تذكر براى مؤمنين است ؟ .
* ( « قُلْ كَفى بِاللَّه بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ شَهِيداً . . . » ) *
در اين جمله به رسول خدا ( ص ) تلقين مىكند كه اين طور جوابشان بده ، و بگو كه خداى سبحان بين من و شما در مساله مورد نزاع يعنى مساله رسالتم گواه است ، چون در كتابى كه بر من نازل كرده بر رسالتم شهادت داده ، و او خدايى است كه آنچه در آسمانها و زمين است مىداند ، بدون اينكه چيزى از او پوشيده باشد ، و همين شهادت او ، در دلالت بر صدق دعوى من كافى است .
با اين حال ديگر نمىتوانند بگويند قرآن كلام خدا نيست ، چون خداى تعالى قبلا چند بار در قرآنش عرب را تحدى كرد كه اگر مىپنداريد اين كتاب كلام خدا نيست ، همه دست به دست هم دهيد ، و يك سوره مثل آن را بياوريد ، بنا بر اين جمله مورد بحث ديگر صرف دعوى و يا كلامى خطابى نيست ، بلكه بيانى است استدلالى ، و حجتى است قاطع ، بر دعوى آن جناب .
در جمله * ( « وَالَّذِينَ آمَنُوا بِالْباطِلِ وَكَفَرُوا بِاللَّه أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ » ) * ، خسران را
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 209
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٢٠٩