تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 457

مساهمون:

ص٤٥٧
چنگ شما آمده ، كه در عين اينكه شوهر دارد مىتوانيد با او نزديكى كنيد ، ما ناموس آنها را براى شما مسلمين حلال كرديم « 1 » . مؤلف قدس سره : اين معنا از طبرانى از ابن عباس نيز روايت شده . و در همان كتاب است كه عبد بن حميد از عكرمه روايت كرده كه گفت : اين آيه كه در سوره نساء مىفرمايد : * ( « وَالْمُحْصَناتُ مِنَ النِّساءِ إِلَّا ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ » ) * ، در باره زنى به نام معاذة نازل شد ، كه همسر رئيس قبيله اى از بنى سدوس به نام شجاع بن حارث بود و او هوويى داشت كه براى شوهرش شجاع ، پسران متعددى زائيده بود ، در اين ميان شجاع سفرى به هجر كرد ، تا براى اهل بيتش طعامى تهيه كند ، در اين بين روزى معاذة به پسر عموى خود بر خورده به دو گفت : مرا با خود ببر ، و به اهل و قبيله‌ام برسان ، و خلاصه حاضر نيستم در خانه شجاع بمانم ، زيرا نزد اين مرد خيرى نيست ، پسر عمويش او را با خود برد ، و در بين راه به شجاع بر خوردند كه داشت از هجر بر مىگشت ، شجاع چون چنين ديد نزد رسول خدا ( ص ) شد و عرضه داشت يا رسول اللَّه من در رجب از خانه بيرون آمده‌ام ، تا براى همسرم معاذة طعامى تهيه كنم و او در غياب من فرار كرده و به دم ( پسر عمويش ) چسبيد آرى جنس زن شرى است كه زورش به هر كس برسد بر او غالب مىشود همسر من جوانى را ديد كه راحت در خانه زين نشسته و معلوم است كه هم او و هم اين هدفى و ميلى داشتند ، رسول خدا ( ص ) فرمود : به عهده من است كه ياريت كنم آن گاه رو به اصحاب خود كرد و فرمود اگر آن مرد جامه اى از همسر وى كنده باشد بايد آن زن را سنگسار كنيد ، و گرنه او را به وى برگردانيد ، پس مالك پسر شجاع و در حقيقت پسر هووى معاذة به راه افتاد ، و به جستجوى زن پدرش پرداخت ، و او را پيدا كرد و به خانه آورد « 2 » . مؤلف قدس سره : در اين تفسير مكرر خاطر نشان كرديم كه امثال اين حوادث كه در روايات به عنوان شان نزول نقل شده ، و مخصوصا حوادثى كه مربوط به بعضى از جملات يك آيه و به اجزاى آن مىباشد ، صرف تطبيقهايى است كه راويان كرده ، حوادث را با آيات تطبيق نموده‌اند نه اينكه سبب حقيقى نزول آيه اى باشد . در كتاب من لا يحضره الفقيه آمده كه شخصى از امام صادق ( ع ) پرسيد معناى كلمه ( المحصنات ) در آيه * ( « وَالْمُحْصَناتُ مِنَ النِّساءِ » ) * چيست ؟ فرمود : زنان شوهردار ، آن
هامش
( 1 ) الدر المنثور ج 2 ص 137 ط بيروت دار المعرفة ( 2 ) الدر المنثور ج 2 ص 139 ط بيروت دار المعرفة