آيه را نازل كرد كه : « وَلا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ » ، ( مرتكب عمل فاحشه نشويد نه علنى و نه پنهانى ) « 1 » .
مؤلف قدس سره : روايات در باره مطالبى كه ديده شد بيش از اينها است كه از نظر خواننده گذشت ، آنچه ما آورديم نمونه اى بود از هزار ، و اندكى از بسيار .
بحث روايتى ديگر
در كافى به سند خود از ابى بصير روايت كرده كه گفت : من از امام ابى جعفر ( ع ) از مساله متعه پرسيدم ، فرمود : بله در قرآن اين مساله نازل شده ، و فرموده :
* ( « فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِه مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما تَراضَيْتُمْ بِه مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ » ) * « 2 » .
و در همان كتاب به سند خود از ابن ابى عمير از شخصى كه نامش فراموش شده ، و يا از نسخه افتاده از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه فرمود : آيه اينطور نازل شده بود :
« فما استمتعتم به منهن الى اجل مسمى ، فاتوهن اجورهن ( از زنان آن كسانى كه شما از آنان براى مدتى معين تمتع مىبريد واجب است اجرتشان را بدهيد » « 3 » .
مؤلف قدس سره : اين قرائت را عياشى نيز از ابى جعفر ( ع ) نقل كرده ، جمهور - يعنى علماى اهل سنت - نيز آن را به چند طريق از ابى بن كعب و عبد اللَّه بن عباس روايت كردهاند ، كه انشاء اللَّه رواياتش خواهد آمد ، و شايد منظور از امثال اين روايات اين باشد كه بفهمانند مراد آيه اين است ، نه اينكه بخواهند بفهمانند آيه اينطور نازل شده بوده ، و آن چند كلمه از آيه افتاده است .
و در همان كتاب به سند خود از زراره روايت كرده كه گفت : عبد اللَّه بن عمير ليثى به حضور امام ابى جعفر باقر ( ع ) آمد ، و عرضه داشت : در باره متعه زنان چه مىگويى ؟ .
امام فرمود ، خداوند هم در كتابش آن را حلال كرده ، و هم بر زبان پيغمبرش ، پس متعه تا روز قيامت حلال است ، عبد اللَّه عرضه داشت : اى ابى جعفر آيا مثل تو كسى چنين فتوا مىدهد ، با اينكه عمر آن را حرام كرد و از آن نهى نمود ؟ .
هامش
( 1 ) الدر المنثور ج 2 ص 142 ، ط بيروت دار المعرفة
( 2 ) فروع كافى ج 5 ص 448 حديث 1 دار الكتب الاسلامية ط تهران .
( 3 ) فروع كافى ج 5 ص 449 حديث 3 ط ، بيروت دار التعارف .